هوس کردم اینجا رو تبدیل به غرنامه ی همیشگی م کنم. درسته که غر زدن بده، آخه، آدم باید امیدوار باشه و این حرفا. ولی وضع من الان مگه غیر اینه که یکی آس و پاس و بی کار و بی انگیزه و بی برنامه ریزی و بدون دوست و آشنا و علافم؟ پس خودسانسوری نباید کرد...
پ.ن:یعنی آدمی دیدین که بعد این همه سال وبلاگ نویسی هنوز با خودش دعوا داشته باشه چی رو باید تو وبلاگ ش بنویسه چی رو نباید؟!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر