اعترافات آخر شب

اعتراف می کنم که همیشه آدم های اطرافم را دو دسته ی روشنفکر و غیرروشنفکر تقسیم کرده ام و خودم را جز روشنفکرترین ها دانسته ام و بابت ش به همه پز داده ام.سالها به افکار سطح پایین و استدلال های سحطی دوستانم خندیده ام و بهشان فهمانده ام که من از شما عمقی تر فکر می کنم پس از شما بهتر ام.سالهاست که دنبال یک دسته ی خاصی از آدم ها می گردم و قبل از نزدیک شدن حسابی آنالیزشان می کنم و با معیارهای ذهنی ام سبک و سنگین شان می کنم.تعداد دوستانی که تا الان داشته ام از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نمی کند. با بعضی هاشان قطع رابطه کرده ام و از دیگران هم فاصله گرفتم.گاهی به خودم می گویم حس انسان دوستی ت را از دست داده ای و دنبال خیالات و توهمات خودت هستی.کسی هست، توی وبلاگستان که بر اثر روحیه مازوخیسم وارم چند وقت در میان می روم به وبلاگ ش سرک می کشم و نظرات لوس، ابتدایی و دست پایین ش را می خوانم و به خودم ثابت می کنم که من روشنفکرم و او نیست! در حالی که گاهی دلم برایش می سوزد و می خواهم برای این همه سادگی و یک رنگی ش گریه کنم. اما گاهی به خودم می گویم مسول افکار هر کس "خودش" است. روزها با خودم درگیر بوده ام که تو مغرور شده ای. به خاطر چهار تا کتابی که آن هم تا آخر نخوانده ای و توی قفسه کتاب برای تزئین گذاشته ای و چهار تا مقاله ی تخمی فمینیستی خودت را برتر را دیگران می دانی. روزها خودم را دعوا می کردم و نتیجه اش آنکه سعی ام را می کردم با چند همکلاسی اطرافم که هیچ سنخیتی از نظر فکری با هم نداریم رابطه داشته باشم.ولی....
ولی بیاید صادق باشیم। من مغرور نیستم و دوست ندارم اطرفیانم را تحقیر کنم। من فقط شاید بیشتر از دیگران حساس باشم।بیشتر از بقیه از سطح فکری پایین دیگران آسیب ببینم و تحت تاثیرشان واقع شوم। بیشتر از بقیه خودم را بخورم و برای تغییر دادن شان تلاش احمقانه ای را شروع کنم و نتیجه ش فقط جر و بحث باشد و دلخوری و تحمل کردن یک رابطه بد ِ دوست نداشتنی که لابد آخر باید ترک ش کنم و تنهایی را برگزینم।یک روزی به الف گفته بودم هیچ کسی نیست که اندازه تو روحیاتش به من شبیه باشد و هیچ کسی نیست که به اندازه تو بخواهم دوستم باشد.آن روز در جوابم گفت آدم باید با هر جور آدمی دوست باشد و ببیند بقیه مردم چطور فکر می کنند. حرف منطقی و حساب شده ای بود ولی تا الان که برای من که نتیجه جالبی نداشته است.
امشب آمده ام با همه ی این حرف ها، در خلوت به خودم بگویم که این تنهایی چقدر آزار دهنده است. پیش خودمان بماند، ولی من بعد از 14-15 سال زندگی در این شهر، هنوز خیابان ها و کوچه پس کوچه های شهرمان را بلد نیستم.هیچ مکان خلوت و جالب و تفریحی را جز کنج اتاقم نمی شناسم و هیچ کسی نیست که آلبوم های جدید موسیقی اش یا جدیدترین فیلم ها را به من قرض بدهد یا بهترین رستوران شهر را به من معرفی کند یا یک آرایشگاه خوب اطرف خانه مان که ابروهای آدم را ناقص نمی کند نشانم دهد یا بگوید مانتو خوش دوخت ش را به کدام خیاط داده است بدوزد...
ما همسایه نداریم، خیلی کم فامیل داریم،دوست و آشنا هم که اصلا نداریم. محیط خانواده مان را هم دوست ندارم. شاید به خاطر همین است که از شهرمان نفرت دارم و می خواهم فرار کنم.
امشب آمدم این چیزها را بنویسم که به خودم یادآوری کنم این وضع نباید ادامه پیدا کند...نباید...