هفته پیش دو روز با پدرم تهران بودیم. یک شب پیش خانوم میم(دختر خاله پدرم) و شب دیگر پیش آقای ع(پسرخاله مادرم) . دو استایل متفاوت از زندگی. خانه یکی وسط شهر و خانه دیگری محله ای دور از شلوغی های مرکز شهر. زندگی این دو نفر را بخوانید، از این پس بیشتر از "تهران" خواهم نوشت.
خانوم میم حدودا 36-38 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش دانشگاه آزاد تهران رشته روانشناسی کودکان استثنایی قبول شد، خانواده ش گفتند ما نمی توانیم خرج ت را بدهیم. کار کرد و درس خواند و فوق لیسانس گرفت و تهران خانه اجاره کرد. پدرش گفت برگرد به شهر خودت، ما هیچ پولی بهت نمی دهیم. برنگشت. از این خانه اجاره ای بلندش کردند، یک جای دیگر پیدا کرد. تا اینکه در یک شرکت شاغل شد و درآمدش بد نبود و خانه ای خرید و برای خانواده ش در آن شهر کوچک هم کمک خرج فرستاد. سالهاست به همین وضع زندگی می کند و الان دارد کلاس زبان فشرده می رود تا برای دکترا برود مالزی.خانوم میم خونسرد است و خوش اخلاق و روی آینه اتاق شخصی ش با ماژیک حرف های فلان و بهمان آدم بزرگ موفق را می نویسد.
آقای ع حدودا 54-56 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش در ایران فوق لیسانس ش را گرفت و رفت آمریکا. پدرش یکی از پول دارهای برج ساز تهران است. در آمریکا ازدواج کرد و 4 پسر دارد. از زن آمریکایی ش طلاق گرفت و تنها 5-6 سال است که به ایران برگشته. شغلی ندارد. یک ماشین پژو آردی دارد که سوارش می شود گه گاه می آید شمال، ویلای نوشهر را رها کرده و خانه ما مهمانی می آید! توی خانه شان در تهران انواع و اقسام ساز دیده می شود، از دف و فلوت بگیرید تا کیبورد و سه تار و چند ساز عجیب و غریب.هر روز توی قهوه جوش چایی دم می کند و غذاهای عجیب می پزد و تنها جلوی تلویزیون فرانسه می نشیند و سیگار می کشد. خواهرها و پدرش از دست ش کلافه شده اند. آقای ع کمی الکی خوش است و به هر بهانه ای مسخره بازی در می آورد و قهقهه می زند. او به قول معروف توی باغ نیست! اما وقتی عصبانی می شود بد عصبانی می شود و قاطی می کند و می زند به سیم آخر.