هر چه که می گذرد بیشتر پی می برم درون من نیروی عمیقی برای "خلق" کردن وجود دارد. روزگاری که من یک علف بچه بودم، مادر و خاله م در مدرسه ابتدایی کار می کردند. هر سال، بچه های کلاس اول دبستان یک روز زودتر از بقیه به مدرسه می رفتند و برایشان جشن شکوفه ها می گرفتند. آن روزها من آرزو داشتم زودتر بزرگ شوم و برای بچه های دیگران "جشن شکوفه ها" برگزار کنم ولی برای یک بچه سخت بود آرزوی به این بلندمدتی را تاب بیاورد. پس همان روز دست به کار شدم و با خواهرم و دخترخاله هایم توی طبقه بالای خانه خاله ام جشن شکوفه ها برگزار کردیم! یک روز دیگر که اردک خانگی مان مُرد، برایش مراسم عزاداری گرفتیم، اردک را خاک کردیم، چادر سیاه سرمان کردیم، دور تا دور خانه نشستیم و برای همدیگر چای و خرما آوردیم! فردای روزی که "زنگ انشا" داشتیم توی خانه برای تمام بچه های فرضی انشا می نوشتم و همه شان را می خواندم و به جای معلم نمره هم می دادم. یک بار بازی فکری جدیدی ساختم ، با چند تکه مقوا کارت درست کردم و یک مقوای بزرگ را هم برای زمین بازی درنظر گرفتم و مهره ها پاکن و سکه و مجسمه های کوچک و دانه ی نخود و لوبیا بودند! با درست کردن یک مکعب کاغذی هم که رویش اعداد 1 تا 6 نوشته بود تاس درست شد! بزرگتر که شدیم، مثلا 14-15 ساله ، دنیای باربی ها را بوجود آوریم. دنیایی با تمام مختصات و پیچیدگی های روابط عاطفی، اجتماعی و خانوادگی انسان های اطرافمان. دبیرستانی که بودم به طور جدی کتاب و روزنامه و مجله می خواندم. تحت تاثیر کتاب های پائلو کوئیلو یک کتاب 100 صفحه ای نوشتم.تحت تاثیر ضمیمه های جوان روزنامه جام جم، روزنامه درست کردم و همراه چلچراغ بزرگتر شدم و قلمم پخته تر شد. روزهای زیادی از آن همه شور گذشته است و حالا به سوگ دیوانگی های از دست رفته ام نشسته ام ، سردرگم بین دنیایی که هستم و قرار بود باشم وقت کشی می کنم و ناامید از آینده ای که برای من و همسن و سال هایم تلخ خواهد بود غصه می خورم. ولی...دیروز، بعد از چند روز متوالی حل کردن جدولِ هر روزنامه ای که دم دستم بود و افسوس خوردن به حال خودم که هی...روزگار مدتی خودم را از خانواده بزرگ مطبوعات جدا نمی دانسته ام و حالا ببین اوج فعالیت فرهنگی ام جدول حل کردن شده است، خودم را دیدم گوشه ای، دارم حروف را کنار هم می گذارم و برای هر کدام توضیحی می نویسم و جدول جدیدی اختراع می کنم!
خوشحالم که اگر دارم با سم تلخی، روز به روز مسموم تر می شوم ولی آن نیروی درونی برای خلق کردن از بین نرفته و انگار نابودناشدنی ست.