ظهر یکی از دوستانم زنگ زد ، من که از بیکاری و خونه نشینی کلافه شده بودم قبول کردم با خودش و دوستش برویم دریا. بعد دوستش پیشنهاد کرد قایق موتوری سوار شویم. به وسط دریا که رسیدیم موج ها بلندتر شده بودند و ما بی اختیار جیغ کشیدیم و باد روسری را از سرمان بیرون کشید و از هیجان فریاد کشیدیم و دست همدیگر را محکم گرفتیم. آقایی که توی قایق مسئول ما بود، یک پسر دهاتیِ خیلی جوان بود. احساس کردم چقدر از اینکه ما جیغ می کشیم لذت می برد، فکر کن تصور سه تا دختر تنها وسط دریا که جیغ می کشند چقدر صحنه ی اروتیکی می تواند باشد. دو تا احتمال از ذهنم گذشت. اول اینکه با توجه به سرعت زیاد قایق و هیکل نحیفم از قایق پرت شوم بیرون و غرق شوم ! یا اینکه این آقا فکرهای دیگری توی مغزش باشد! ولی با تندتر کردن سرعت قایق کرم ش را ریخت و ولمان کرد. موقع برگشت راننده تاکسی پای ش را گذاشت روی گاز و توی جاده نزدیک بود ماشین از دستش منحرف شود. شب در میان بوس و ماچ ها و نگاه های دلبرانه و دستمالی ها و تنه ها به خانه برگشتم.
خدا را نمی دانم و خوانندگان نوشته های من شاهدند که هر وقت با دوستان دخترم رفته ام بیرون آمده ام توی وبلاگ م از این چیزها نوشته ام. باز به من بگویید شهر به این خوبی، چقدر غر می زنی.
این شهر را ترک می کنم و دلم برایش تنگ نمی شود. باور کنید وطن جایی ست که تو بتوانی در آن "زندگی" کنی.