می دانی، ما حرفه مان خیال بافی و تصورسازی ست. مثل هزاران حرفه ی تخمی ِ دنیا. یعنی یک روزمان شب نمی شود اگر توی اتوبوس درباره ی دختر چشم سبز صندلی روبه رویی داستان نسازیم یا درباره ی زندگی پسرک لاغر سه چهار ردیف جلوتر عمیقا به فکر فرو نرویم. آن وقت چطور از ما، آدم های خیال بافی که موقع پیاده روی در کوچه پس کوچه های خلوت یا پلکیدن در خیابانهای شلوغ لابه لای مردم هم دنبال سوژه برای وبلاگ نویسی هستیم، ما آدم هایی که در مهمانی ها به روابط خاله ها و دخترخاله ها و زن عموها خیره می شویم و مکالمات شان را حفظ می کنیم و پیش خودمان غصه می خوریم که چرا این صحنه ی فیلمی نیست یا پاراگراف کتابی، چطور از ما آدم هایی رویایی انتظار داری دیگران را همان طور که هستند بپذیریم و برایشان آرزوی موفقیت کنیم و پیش خودمان بگوییم نان آف مای بیزنس؟ من هنوز دارم فکر می کنم چطور باید جهت فکری ام را به این سمت تغییر دهم. چطور ممکن است اصلا ؟