داشتم فکر می کردم این قضیه ی تو چاه افتادنه ی پست قبل می تونه به پریود و سرماخوردگی که هر دو با هم خراب شدن سرم ربط داشته باشه.چون از وقتی اومدم تهران به وضوح حالم خیلی بهتره و از اون غمبرک زدن های حاد تو ساری رو تختم خبری نیست دیگه.شاید چون اول از همه فقط احساس می کنم موفق شدم به خواسته ام برسم و از اون شهر بیام بیرون گرچه هنوز هیچ موفقیتی تو این شهر ندارم، دوم اینکه می تونم زندگی مستقل از خانواده رو تجربه کنم و سوم هم این که از این بعد اگه آگهی کلاس یا کنسرت یا یه همچنین چیزای معتبری دیدم تو دلم نمی گم حیف، اینا که همه ش مال پاییخت نشیناست.و چهارم اینکه مثل احمق ها تو رابطه از راه دور گیر نمی کنم و بابتش به کائنات و زمین و زمان فحش نمی دم.
اما امروز و دیروز که باز مثل قدیم ها حبس شدم تو خونه. یعنی اصولا موقع پریود، هیچکی نباید به من گیر بده در هیچ زمینه ای مثل تمیز کردن اتاق یا جمع کردن رخت خواب یا ناهار و شام خوردن. بعد هم هیچ صدای شلوغی نباید تو خونه شنیده بشه و سکوت مطلق برقرار باشه، نه تلویزیون و نه موسیقی، نه صدای جیغ و داد اعضای خانواده.یعنی که باید منو ول کنن به حال خودم که هر وقت دلم خواست برم سراغ یخچال و ساعت 5 بعدازظهر به جای ناهار نون گاز بزنم و هی بیام وبلاگ بنویسم و کسی نگه بسه دیگه چقدر سر کامپیوتری چشمات ضعیف می شه. بعد هم در سکوت بشینم و با آهنگ بدنم هماهنگ بشم و اجازه بدم جوشام از صورتم بزنه بیرون و هی بهشون از این محلولای الکلی نزنم و لاک های ناخنمو با دست بکنم و با استون تمیزشون نکنم. راههای ارتباطی م هم با دوستان نباید راههای شلوغ پلوغی باشه یعنی دیدار و بیرون رفتن و گپ و گفتگو که اصلا، تلفنی هم نمی تونم صحبت کنم و ترجیحا اس ام اس و چت بهترین راههای ارتباطی هستند. گفتگوها هم بسته به موقعیت حس خوب منتقل دهنده یا احساساتی و عاطفی و اینا باشن. خب قاعدتا همیشه این شرایط مهیا نیست و من با کوچکترین اتفاقی که این شرایط رو به هم بزنه قطره اشکم از پلک پایین چشمم می چکه ، معمولا می رم تو دستشویی یا اتاق یا جایی که کسی نبینتم و خیلی عصبانی می شم، اگه کسی دلیل شو هم بپرسه فریاد می زنم.
خب همینه اینا رو صرفا واسه دلداری به خودم نوشتم که اون تو چاه افتادنه دائمی نیست و زودی نجات پیدا می کنم و واسه اینکه به خودم بگم نگران نباش، اوضاع رو به راهه. دیدین این داستان ها یا نمایش نامه ها که زن داستان معمولا در مورد زندگی خانوادگی ش غر می زنه و کلی دلیل و استدلال می آره که این زندگی گه هه و به درد نمی خوره و آخر داستان می گه شایدم همه اینا دلیل ش پریود باشه، آره حتما همین طوره. حالا شده قضیه من. مثل این داستان: بخونید.