فرهنگ تظاهر

رفته بودم یک آرایشگاه جدید توی محله ی جدیدمان. خانومه دو ساعت داشت بابت جوش های صورتم نصحیت می کرد که مازو و حنا و آبلیمو و روغن زیتون و نمی دونم چی چی بزن به صورتت. بعد اصلاح که تموم شد گفتم لطفا ابروهامو نازک تر نکنین.بعد یه نگاه کرد گفت چقدر با صورتت ور می ری؟ اینقدر موچین دستت نگیر و اینا. بعد یهو گفت:حتما بیکاری. بچه نداری؟ نه؟! من با تعجب نگاه ش کردم. گفت: دختری؟ دوباره با تعجب نگاه ش کردم و فقط گفتم 22 سالمه. بعد یهو دست کشید از کارش گفت برا چی ابروهاتو این جوری ور می داری؟! من خشکم زد. گفتم چه جوری؟ گفت ابروهات دخترونه باید باشه. حوصله بحث نداشتم. گفتم دخترونه ست دیگه. گفت نه! اگه می دونستم دست نمی زدم که پر بشه! هی شروع کرد داستان گفتن که دختر من انگلیسه بهش اجازه ندادم به یه خال از ابروهاش دست بزنه. نه یعنی چه آخه. بالاخره آدم باید بفهمه کی دختره کی زنه. من رفته بودم یه مجلس عزا، تف به اون بچه ها، به سال نرسیده ابروهاشونو نازک کردن و لباس سیاه شونو در آوردن. حداقل لباس سرمه ای بپوشین ولی ابروهاتونو ور ندارین به همه بگین گذاشتم پر بشه که مدلشو عوض کنم! ... هیچی نگفتم. انگار که نمی شنوم اصلا. هزار تا داستان دیگه هم تعریف کرد، آخرش مثل بازجوها تمام اطلاعات شخصی مو پرسید منم همه رو با بهت جواب دادم و توی یه دفتر بزرگ نوشت. بعد 7 هزار تومن پول دادم و اومدم بیرون. حوصله ندارم هیچی بگم. متنفرم از این زندگی.آزار دهنده ست. متنفرم.