رابطه از راه دور به مثابه همان اره به ماتحت بشر است! چه روزهایی بابت سوتفاهم های گریز ناپذیر غصه خوردم، چه شب هایی با تحلیل های عجیب حاصل از یک ذهن مالیخولیایی خودم را آزار دادم؛ نکند توهم دارم؟ نکند دوستم ندارد؟ نکند با فلان رفتارم آزارش بدهم؟ نکند اشتباه می کنم؟... چه روزهایی برای آرزوی دوردست "دیدار" برنامه می ریختم، چه صبح هایی رویای بوسیدن دیدم، چه روزهایی دلم یک شانه برای گریه کردن می خواست، چه چه چه روزهایی دلم برای آغوشت تنگ شده بود. خداحافظ تمام آن روزهای بد ِ زهرمار، خداحافظ جبر جغرافیایی، خداحافظ احساسات احمقانه و انتظارهای کشنده، خداحافظ
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر