آرامش از دست رفته

این روزهای پر دغدغه، در میان استرس های تمام نشدنی ، کابوس های نیمه شب ، پرش های گاه گاه پلک چشم ، ریزش مو ، بغض های سر صبح و گریه های آخر شب، آغوش، دست ها و نگاه مهربان ت را می خواستم. نمی دانم چه به روزم آمده. دلم می خواست وقتی کنارت هستم احساس کنم یک نفر هم هست که در این زندگیِ ناراحت کننده ی عذاب آور با من مهربان باشد. وقتی شب توی پارک سرم را روی شانه ات گذاشتم واقعا آرام شدم . قبلش از خودم ناراحت بودم. اینها را نمی شد پای تلفن گفت، توی اس ام اس هم جا نمی شدند.باید برویم یک جایی بدون تمام تنش های تب دار این روزها، جایی که بشود با آرامش خاطر در آغوشت تسلیم شده باشم.