یک روزهای خوش خوشانه ای را می گذرانم که نمی دانید . روزهای لمس، روزهای بی قرارِ بوسه ی بی هوا ، روزهای سرشار. روزهایی که سرخوشی اش از هم آغوشی های سکرآور است و گم شدن میان درخت و کوه و چشمه و خستگی هایش از پاساژگردی های تفریحانه ست و پیاده روی های طولانی کوههای درکه.

مگر چند بار دیگر تکرار می شود؛ این روزهای آزاد و معلق ، این روزهای تسلیم.این روزهای شادمان از بهانه های کوچک وساده ، می دانید، من همین سادگی اش را دوست دارم.