واقعا که دیگر حوصله ندارم سه سال نوری صبر کنم و حوصله به خرج دهم و مبارزه کنم و تمام جوانی ام را صرف هزینه دادن کنم که شاید روزی بتوانم در خیابان های این کشور آزادنه؛ بی حجاب ِ اجباری قدم بزنم. حالا فقط دلم می خواهد برای چند روز در خوابگاه دختران زندگی کنم و یا فقط چند بعدازظهرم را در پارک زنان بگذارنم تا ببینم قدم زدن با تاپ و شلوارک چه حسی دارد.که ببینم چطور می شود به سادگی خودم باشم؛ با همه ی نقص ها و زیبایی های بدنم ، که پنهان نبودن اعضای بدنم زیر مانتو و روسری و شلوار را تجربه کنم.

قول می دهم که فقط چند روز از این صدف کذایی بیرون بیایم و فقط خنکای نسیم اوایل پاییز را با موهایم حس کنم و یاد بگیرم این بدن جزئی از طبیعت است ، از آن مقام و ارزشِ مرواریدوار خبری نیست و آن همه شکوه و جلال معروف هم تنها خیالاتی موهوم اند.