و اینها چه می دانستند که من چقدر حالم گرفته بود که از کلاس زبانم برگشتم و آسمان تهران هی رعد و برق می زد و سر و صدا می کرد، دلم می خواست همانجا بشینم آهنگ ایرانی قدیمی گوش بدهم و پاهایم را بذارم روی میز و پشت لپ تاپ گودربازی کنم بعد هم برای خودم چایی دم کنم و بروم توی اتاق ریخت پاشم روی تخت دراز بکشم ، روی خودم ملافه بکشم و فانتزی های جنسی ام را مرور کنم بعد وقتی که غرق در لذتم سرم را فرو ببرم توی بالش، بعد هم تلفن کنم به هم کلاسیِ کلاس زبانم بعد بروم موسسه نمره ام را ببینم، بعدش تنهایی خوشحال باشم که با شجریان هم برقصم یا ناراحت باشم و زیر دوش حمام گریه کنم و یک ساعت روی صندلی حمام بشینم و به دوش خیره شوم. بعدش موهای زیرپوستی پایم را با سوزن در بیاورم و برای خودم شربت درست کنم. و اینها چه می دانستند که من حوصله ندارم مانتو بخرم و همان مانتوی مشکی شیک که قبلنا گفته بودم الان برایم در اولیت هشتادم زندگی بود و دلم خلوت خودم را می خواست. و این خانواده، هیچ وقت نمی فهمند که من را با زور می برند سوار ماشین می کنند و هزار دلیل و استدلال ریز و درشت می آورند و هزار منت می گذارند به سر من که آدم مجبور می شود لال شود و تمام بعدازظهر نازنین ش را صرف قدم زدن در مانتو فروشی ها ، میان خانم های ژیگول و سانتی مانتال و آقاهای فوفول کند و به موسیقی متن دیبس دیبس اش گوش بدهد و بعدش هم توی اتوبان ها گم و گور شود و پشت ترافیک ها و چراغ قرمزها غرغر بشنود و قیافه اش مثل آدم های گند دماغ باشد.

و این خانواده هیچ وقت نمی فهمد که آدم هایش علاوه بر مانتو به حریم خصوصی هم احتیاج دارند.