در زندگی یک صبح هایی هست که آدم از رخت خواب که بلند می شود هوا ابری است و پشت پنجره ها نم باران نشسته و آدم که تاپ پوشیده بازوهایش یخ می کند و دوست دارد دوباره بخزد زیر لحاف و ده ساعت دیگر هم بخوابد، صبح هایی که وقتی بلند می شوی فنجان چایی و نان سنگک و کره و مربای توت فرنگی روی میز به تو نگاه می کنند ، صبح هایی که آدم وقتی می آید پای کامپیوتر و مدیا پلیر را که باز می کند، فرهاد زمزمه می کند: گل یخ/گل یخ/ هر صبح تو می خندی/کوچک و پاکیزه/ بر من تو دل می بندی/ ای گل یخ/ شکوفان شو/شکوفان همیشه/گل یخ/...
همان صبح هایی که آدم تمام بدبختی ها و عذاب وجدان های درس نخواندن ش را فراموش می کند و دوست دارد پای ش را بیندازد روی میز و دستها را پشت گردن ش گره کند. این صبح ها را بی شک برای وبلاگ نویسی ساخته اند.