خب زندگی هم وقت گیر آورده، حالا که ما رفتیم ادای آدم های قوی را در بیاوریم ، یکی مثل جن آمد کیف مامان را توی اتوبوس باز کرد و از تویش 500 هزارتومن پول برداشت به اضافه ی شناسنامه ی من و مامان. از دیروز پا به پای راننده های اتوبوس و حراست اتوبوسرانی و اصغرآقا و رحیم آقا و پلیس 110 و کلانتری محل و اداره ی پست و بانک در حال دویدن هستیم. خواب و خوراک نداریم کلا. مامان خیلی ناراحت است ولی پول و شناسنامه و اینها از یاد من رفته است، فقط به آن زن معتادی فکر می کنم که توی اتوبوس دیدیم و دائم عکس آن زن های کلاهبردار و کیف قاپی که توی کامپیوتر اداره ی پلیس نشانمان دادند توی خاطرم هست، زن های جوان و تر و تمیز آرایش کرده، هم تیپ و هم قیافه همه ما، فقط با مقوایی در دست و چشمانی پر از اشک. حالم هیچ خوب نیست، انگار که تالاپی افتاده باشم توی صفحه ی حوادث روزنامه ها. یعنی کی این کابوس لعنتی هم می گذرد...