وقتی می بینم شب های تهران برای من چه خطرناک است و دلهره آور ، وقتی که تاکسی ها نیستند و اتوبوس ها هم به اندازه یک نیمه آدمیزاد جا ندارند و کوچه خیابان ها برایم غریبه است و لحظه ای اشتباه و حواس پرتی کافی است تا مسیر خانه را گم کنم ، وقتی دو ساعت تمام توی ترافیک گیر کرده ام و ماشین ها با سرعت از بلوارها رد می شوند و پل هوایی نزدیک خانه خلوت است و پرنده پر نمی زند و من با دلهره تمام کوچه را می دوم. وقتی صبح که بلند می شوم رخت خواب خالی خواهرم را می بینم و بغض می کنم و دلم برایش تنگ می شود، وقتی من و مادرم تنها هستیم و مامان حوصله اش سر می رود و دائم نگران پدر و خواهرم است، وقتی بابا هر چند ساعت زنگ می زند و خبر می گیرد، وقتی می بینم که اگر بابا به جای مامان اینجا باشد فقط غر می زند و از همه چیز ایراد می گیرد و بهانه می گیرد و اعصابم را خراب می کند، وقتی که توی همین شلوغی های جدید و غریبه ی زندگی ام باید حواسم به چرخه ی گلیکولیز و زنجیره ی انتقال الکترون و قوانین وراثت باشد، خب راستش پشت ام می لرزد و وحشت می کنم حتی، ولی می دانی، این استایل جدید زندگی را خودم انتخاب کرده ام و از همین رو برایم جذاب است و محکمِ محکم ایستاده ام تا با چنگ و دندان حفظ ش کنم. آن فکر احمق هم که گاهی می گوید باید برگردم ساری و خیال همه را راحت کنم ببیند که چطور رویش کم می شود، خلاصه بچرخ تا بچرخیم.بعله.