آن موقع ها که هنوز پایم به تهران باز نشده بود از این همه نگاه "آشنا" توی کوچه خیابان های ساری حالم بهم می خورد. از اینکه توی تاکسی نشسته ای و یکهو معلم کلاس پنجم ابتدائی ات را می بینی، یا اینکه وقتی می خواهی تنها باشی و خلوت کنی ممکن است کسی که انتظارش را نداری جلوی چشمت سبز شود، یا اینکه تمام همسایه ها می دانند تو چه کاره هستی و کجا می روی و با کی سر و سِر داری ناراحت بودم.متنفر بودم از این شهر؛ از بس که مردم ش توی کار هم فضولی می کردند. از بس که محدود بودند. از بس که هیچ مبنع قوی فرهنگی نداشتند تا فکرشان را تغذیه کنند. از بس که این شهر کوچک و محروم بود.
در مدتی کوتاهی که در تهران بودم ، غریبگی نگاه آدم ها اینقدر آزارم می دهد که فکرش را هم نمی کردم. توی بی ار تی که نشسته ام فک می کنم اگر لای در اتوبوس له بشوی هم هیچ کسی به تخمش نیست، اگر وسط اتوبان ماشینت خراب شود هیچ کس برایش مهم نیست، اگر موبایلت آنتن ندهد کسی موبایلش را نمی دهد زنگ بزنی، اگر کیف ت را زده باشند هیچ کسی ککش نمی گزد ، اگر وسط خیابان برایت چاقو بکشند پلیس می گوید به کلانتری منطقه خودتان مراجعه کنید، پیش قاضی که می روی با خونسردی زیر نامه ی دادستان را مهر می زند و می گویند پرونده در دست بررسی ست، 3 ماه دیگر مراجعه کنید. از بس که نگاه آدم ها در این شهر پیچیده است، از بس که ماشین ها توی اتوبان هایش با سرعت زیاد حرکت می کنند و برای آدرس پرسیدن هم پای شان روی ترمز نمی رود. از بس که این شهر بی رحم است. از بس که نامهربان است.