با بابا که آمده بودم تهران، سوار قطار که شدیم، توی کوپه ای نشستیم که همه مرد بودند، من فقط نگاهم به پسر جوان صندلی رو به رویی بود که تنها سفر می کرد؛ یک نگاه حسرت آمیز که چرا من نمی توانم جای او باشم. صبح زود که هوا هنوز تاریک بود، به ایستگاه راه آهن که رسیدیم، توی آن شلوغی مسافرها و بارهایشان دائم تنم می لرزید و از بابا جدا نمی شدم. از راه آهن که خارج شدیم مثل بچه ای که دستش را می گیرند تا گم نشود چون راهها را بلد نیست، احساس ضعیف بودن کردم. شب که بر می گشتیم هم همین طور، تمام مسیر می گفتم 22 سالت شد ، هنوز مستقل نیستی و به خودم فحش می دادم. حتی وقتی رفتیم سینما ، تازه یادم افتاد اینجا اینقدر تاریک است که می توان با خیال راحت چند قطره اشک ریخت و صدای بازیگرهای فیلم اینقدر بلند است که بابا متوجه صدای کوتاه هق هق زدن م نشود. وقتی هم که برگشتیم ، توی قطار، توی کوپه ای که همه مرد بودند، احساس تنهایی کردم. قطار که راه افتاد پسر جوانی داشت با بابا از جنگل های گرگان حرف می زند، کمی با اعتماد به نفس پریدم وسط حرفشان، بعد متوجه شدم نباید حرفی می زدم. سرم را که به منظره بیرون پنجره گرم کردم، یاد یکی از اقوام افتادم؛ پسری که 4 سال از من کوچک تر بود -و من هنوز وقتی به یادش می آوردم پسربچه ی بازیگوشی به خاطرم می آمد - وقتی که رفته بودیم خانه شان، وقتی که عکس های سفرهایش را بهم نشان داد ،وقتی گفت چندی در میان با دوستانش می روند کوه و درشت و دریا و آنجا کلبه اجاره می کنند، پای آتش برای هم شعر می خوانند و ماهیگیری می کنند، چیزی راه گلویم را فشرد. همان لحظه خودم را تصورم کردم که در چند سال اخیر فقط نشسته ام توی اتاق م، تنها تفریح آخر شبم خواندن فیدهای وبلاگ های این و آن بود. شب که خوابیدیم خواب دیدم توی اتوبان تنها گیر افتاده ام و چند مرد محاصره ام کردند. به پلیس هم که زنگ می زنم هیچ کس جواب نمی دهد. وحشت زده که از خواب پریدم دیدم ساعت 2 است و با انگشتهایم حساب کردم تا صبح چندین ساعت دیگر مانده است.