خرخونی هم عالمی دارد برای خودش. از بس که نمی فهمی کِی ناهار خوردی و کِی کابوس دیدی و کِی رفتی کلاس، برگشتی و کِی تست زدی و هیچ یادت نیست از آخرین باری که جزوه های فلان درس را پاک نویس کردی و خلاصه برداشتی چند روز گذشته و اصلا امروز چندم است و چه ماهی ست و ما در کدام دوره تاریخی زندگی می کردیم و امروز و دیروز و پریروز و روز قبل ش و روز قبل ترش چه فرقی با هم داشته اند و وقت نداری اصلا فکر کنی آیا هیچ اتفاق وبلاگنویسی-لازمی پیش آمده که باید بنویسی اش اینجا؟
خیلی هم بد نیست اتفاقا، زندگیِ یک بعدی آن هم روی دور تند! برای یک هدف مشخصِ خنده دار. حداقل برای یکی مثل من که حافظه و ذهن ِ کمی تا قسمتی عوضی ام پاک شده فعلا و به حالت تعلیق در آمده است ، خیلی هم بد نیست ، حتی گاهی می بینی خوش خوشانم هم می شود!