فکر می کنم دو روز پیش بود. نشسته بودم وسط هال، ژاکت مشکی تنم بود، که یکهو سرد شدم، چیزی از درون بدنم فرو ریخت، هیچ شکی برای پریود شدن باقی نمانده بود. دیروز شرشر ِ خون بود که از این بدن می رفت. بی حال افتاده بودم روی مبل و مغزم برای تجزیه و تحلیل بیوشیمی کار نمی کرد. انگار که توی جنگ جهانی تیر زده باشند به بازوی دست راستم و شرشر از آن خون بریزد بعد در همین حالت وسط میدان جنگ چادر زده باشیم و مجبور باشیم درباره ی مسائل هستی شناسانه کنفرانس بگذاریم. بعد هیچ کس متوجه نباشد آدمی که تیر خورده باید بشیند خانه ش همینطور به سقف خیره شود و به خون هایی که از بدنش می رود فکر کند. آن روز که جز یک مشت توهمات چیزی در ذهنم نبود چشمانم را بستم و پنج ساعت با دلیل موجه خوابیدم، با درد سنگین ِ زیر دلم دور خانه چند دور چرخیدم. ظرف شکلات را از هفت سین برداشتم ، یک کاسه پر از چاقاله بادوم کردم و بعد به جای فکر کردن به جنگ جهانی و گفتگوی تمدن ها و فلسفه ی حیات فقط به خوردن فکر کردم. موبایل م از آوار دفتر کتابهایم پیدا کردم و زنگ زدم و شروع کردم به حرف زدن، که مهم نبود چه می گویم فقط مهم بود دلیل موجهی بتواند من را از جزوه هایم دورتر نگه دارد.

تمام شب فکر دزد بودم. فکر می کردم چند روز یکی برنامه دارد بیاید خانه ما. از پنجره پشتی شاید. من نمی دانم چه طوری؟ با قفل باز کن الکترونیک، نه نه من نمی دانم چه شکلی. یک جوری که اصلا امکان ندارد به ذهن من برسد. برای همین از تختم بلند می شدم و دوباره وحشت زده خودم را توی پتو می پیچیدم. هر چند وقت سعی می کردم به این افکار مزخرفم بخندم ولی دوباره قلبم که با تپش زیاد می زد پیشانی ام بیشتر و بیشتر عرق می کرد و دستهایم بیشتر از قبل سرد می شد.

امروز صبح عمو جان آمد خانه مان. چشمهایم باز نمی شد، مست خواب بودم. جزوه را گرفتم دستم و روی تخت با دلیل موجه خوابم برد. من آدمی هستم که در "دل شکسته شدن" خیلی بی استعدادم. یعنی وقتی نشسته باشم با دقت و لذت هدیه ای برای کسی که دوستش دارم خریده باشم، با همان وسواس از کتاب شعر، شعری با معنی مرتبط برایش پیدا کرده باشم بعد غرق لذت تمرین خط کرده باشم و روی هدیه نوشته باشمش، بعد متوجه بشوم قرار مدار جور نمی شود که حالا حالاها هدیه را به دستش برسانم و این یعنی من دلم را بی خودی خوش کرده ام، احساس می کنم جدی جدی مثل لیوان آب خوری که از بالای آب چکان سر می خورد ، می افتم و می شکنم ،ریز ریز می شوم و گند می زنم به تمام حس ها و خوشی های قبلی. در این جور مواقع طرف را تصور می کنم که خونسرد نشسته است روی مبل خانه ش و برای خودش هزار تا خوشی دیگر ردیف کرده است یا بداهه می سازد ، خلاصه بلد است هندل کند زندگی اش را و از هر تعلقی آزاد است درحالی که من دارم گند می زنم به زندگی ام و احساس احمق بودن تمام وجودم را فرا گرفته.
وقتی که دارم درس می خوانم، باید هزار جور کاغذ تست زنی و چرک نویس و جزوه و خلاصه نویسی و نکات و اینها اطرافم جمع باشد. بس که کمر درد دارم می آیم توی هال روی مبل درس می خوانم. بابا امروز آمد تمام وسایلم را دید گفت کجا ببرمشان گفتم توی اتاق. همه را ریخت پای تختم. حالا خواهرم آمده موهایش را سشوار بکشد تمام شان را گرفته و انداخته است آن طرف اتاق. احساس بدبختی و سرگردانی و آوارگی دارم. به همین دلیل موجه امشب نمی توانم تست ها را ادامه بدهم و آمده ام ذهنم را تخلیه کنم اینجا ، سرم را بگذارم روی لپ تاپ پنج دقیقه آرام بخوابم. شما خوابتان نمی آید؟