گذراندن شب سخت ترین قسمت کار است. چند شبی تا ساعت سه نیمه شب پای اینترنت بودم. امشب غرغر خواهرم در آمده است ، چرا که کامپیوتر در اتاق اوست و نور صفحه ، صدای تیک تیک موس ، صدای تق تق کیبورد و صدای قرچ قروچ صندلی چرخ دار مانع خوابیدنش می شود. من البته چندان به غرهایش توجهی ندارم ولی امشب سرعت اینترنت وحشتناک است و عملا من دارم توی کامپیوترم می چرخم و سه تا بروزر اکسپلورر، فایرفاکس و گوگل کروم همزمان دارند برای خودشان تلاش می کنند به یک جاهایی برسند! علاوه بر آن شارژ موبایلم تمام شده و یک صداهای ناجوری از خودش تولید می کند که ممکن است همه را بیدار کند، بنابراین اینترنت را دیسکانتک می کنم و کامپیوتر را خاموش می کنم و با نور نصفه نیمه ی موبایلم راه دستشویی را پیدا می کنم.
قبل از این با مجید مشغول اس ام اس بازی بودیم. بنابراین نمی دانم موبایلم را به شارژ بگذارم یا چراغ مطالعه ام را. ( نگویید نصف شبی بروم دنبال سه راهی بگردم که ضایع ترین کار دنیاست) احتمال می دهم مجید خوابیده باشد پس چراغ مطالعه را روشن می کنم و از کتابخانه ام نقشه ی دفترچه ای تهران را باز می کنم. از وسط دفترچه شروع می کنم که میدان ولی عصر است. چند بار بالا و پایین میدان را بررسی می کنم؛ فکر می کنم بعضی ها چطور می روند شرکتشان، اسم خیابان ها را به خاطرم می سپرم. ولی عصر را می گیرم و می روم بالا، سعی می کنم چهار طرف میدان ها را به خاطرم بسپرم که باز اینقدر گیج بازی در نیاورم و چهار راه پارک وی را با پل گیشا اشتباه نگیرم! مثل اینکه مجید رفته بود حمام ساعت 1 و نیم نصف شب! می گوید: تو از تهران هنوز نکشیدی بیرون؟ جواب می دهم اتفاقا هر چه بیشتر فکر می کنم از این شهر تخمی ِاسترس زای هولناک بیشتر متنفر می شوم ولی اینها دلیل نمی شود از ساری هم متنفر نباشم! فکر کنم مجید حالا دیگر خوابید. اما دنبال فکرهایم را می گیرم و از کوچه خیابان های تهران بالا پایین می روم. کتابچه را پایین می آورم و فکر می کنم یاد گرفتن این همه خیابان و میدان این وقت شب چه کار سختی ست و مثل جزوه ی درسی می گذرامش گوشه ی تخت و موبایلم را بر می دارم. فکر می کنید نیمه شب با این موبایل نسبتا مدل پایین چه کار می شود کرد؟ وقتی که اس ام اس بازت خوابیده باشد، می توانی خاطرات روزانه ات را بنویسی و برای خودت درفت کنی، می توانی اس ام اس های قدیمی را مرور کنی، می توانی با گیم یک عدد بازی کشکی و لوس را شروع کنی که تریال است و فقط اجازه می دهد یک مرحله اش را بازی کنی و دوباره همان مرحله را ری استارت کنی! ، می توانی عکس هایت را مرور کنی ، می توانی با تایمر موبایل ضربان قلبت را بشمری که همیشه بالای 80 تا در دقیقه می زند. یا می توانی همه را ول کنی و با خودت ور بروی . بهرحال هیچ فرقی نمی کند ، از این همه کار مسخره و تکراری و بی هیجان خسته ام. کاش همین الان بخوابم و فردا صبح روحیه ی بی حوصله و خسته ام خوب شده باشد و دنیا هم قول بدهد جای بهتری برای زندگی باشد.