بعضی وقت ها فکر می کنم با وجود تمام ظلم هایی که بر نسل ما روا رفته است، کائنات نشسته با خودش فکر کرده و یک نظم خل وضعی را این وسط برای ما درست کرده؛ بلافاصله بعد از اینکه انقلاب فلان فلان رخ داد و همه با خود فکر کردند مشکلات بشریت در حال مرتفع شدن است، مادر و پدر ما هم خیال کردند این دنیای گل و بلبل و شاد و سرشار از پیروزی فقط حضور ما را کم دارد. کلاس اولی و دومی و سومی که بودیم شدیم نوگلان باغ انقلاب فلان فلان و همه چیز تازه و از نو شروع شده بود. نوجوان که شدیم تازه کامپیوتر آمده بود و ایران تازه رو به توسعه تکنولوژی گام می نهاد. سالهای بعد واقعه چندم خرداد رخ داد و ما که در مرحله ی شروع جوانی بودیم شوق فریاد زدن و گره کردن دست ها در قلب هامان دویده بود ،دست به کار شدیم. چلچراغ آن روزها با مجله ای که امروز روی دکه هاست تفاوت اساسی داشت. معصومه ناصری و آرش خوشخو و ابراهیم رها تازه آمده بودند که ژانگولر کنند و ما را از هیجان پر کنند. تازه وقتی که قلب هایمان از ذوق کمک کردن به مهرانه می تپید ، مقاله های منصور ضابطیان را می خواندیم و تا نمایشگاه کتاب بعدی روز شماری می کردیم. سال 84 همراه انتخاب ریاست جمهوری همگی در ژست روشنفکری خود فرو رفته و جمله های آرمان گرای خودمان را بلغور می کردیم. سالهای بعد همین طور بیشتر و بیشتر فرو رفتیم. روزنامه ها تعطیل شدند و چلچراغ هم با آب باریکه ای ادامه داد و ما سرخورده تر و دلزده تر شدیم. مجموع تمام این سالها دست و پا زدن ما را مانند بمبی که نزدیک انفجارش است به نزدیک ترین شعبه ی انتخاباتی کشاند و.... و بالاخره منفجر شدیم. این بار بالغ تر ، این بار محکم تر، این بار جدی تر.حالا بعد از آن سال سراسر سبز و سیاه ، توی خانه مان روی خاکسترهای آن انفجار بزرگ نشسته ایم و کمپانی های غول پیکر دنیا سریال می سازند و موجی درست می کنند که درست وقتی که "هیچ" کاری نمی شود کرد بنشینیم توی خانه مان سریال نگاه کنیم تا شاید بتوانیم حواسمان نباشد ، تا شاید بتوانیم فراموش کنیم ... .