اگر می آمدی، الان از این تخت خواب گند گرفته بلند می شدم؛ در حمام را باز می کردم، لخت می شدم و بدنم را با خوشبوترین شامپو بدن می شستم. اگر می خواستی بیایی، اتاق لجن زارم را جاروبرقی می کشیدم، توی طبقه های کتابخانه را دستمال خیس می زدم، بعد هم دوباره دستمال خشک. کتابهایم را با شوق و دقت خاصی می چیدم انگار که قرار نیست دیگر هیچ وقت نظم اش به هم بخورد. لوازم آرایش های روی میز توالت را بگو؛ احتیاج داشت از این بی نظمی و ریخت پاشی نجات پیدا کند.
اگر قرار بود بیایی همین الان باید به جای غلت زدن بیدار می شدم ، یو اس بی مودم را به لپ تاپ وصل می کردم و هر طوری شده توالی آمینواسیدی این آنزیم کذایی را پیدا می کردم و پرینت می گرفتم و چند دور با دقت می خواندمشان و سئوالهایم را یادداشت می کردم. ولی حالا چقدر سخت است که حتی پلک هایم را هم باز کنم. می دانی اصلا، دوباره از همان لیست شام ها می نوشتم و شاید فردا سبد چرخ دار شهروند را دستم می گرفتم و اولین خوراکی های خوشمزه ای را که وسوسه ام می کرد در سبد می انداختم.
برای اینکه دنبال موبایل م بگردم با چشم بسته زدم دو سه تا کتاب را از روی میز انداختم، پتو را دور خودم می پیچم تا بیشترین فاصله را از این کتابهای نکبت بگیرم. بعد گوش هایم را می گیرم که فکرهای خودم را نشوم؛ اگر آمادگی ذهنی آمدن را داشتی، مجبور نبودم از خودم سئوال کنم چطور حاضر نیست برای آمدن و دیدن من صف طولانی و خستگی و گرمای هوا و این چیزها را تحمل کند؟ بعد هم عقل م مجبور نبود به خودم جواب بدهد حق دارد. اگر فقط قرار می شد بیایی، لازم نبود هی بگویم تو مهمان دعوت کرده ای و مهمان نمی تواند بیاید، این چه ربطی به شکستن قلب دارد؟ یعنی قلب که اصلا توی قفسه سینه توسط چند تا رگ محکم بسته شده و تلپ تلوپ خودش را می کند، چه کار دارد مهمان کِی می آید و کِی می رود؟
اگر می آمدی، از این صبح رخوت آور کش دار خودم را تا زیر دوش آب گرم ِ آرام بخش شادی آور می کشاندم. حالا که نمی خواهی بیایی و حیف حیف گفتن من فایده ندارد. مسئله حقیقت ماجرا نیست ، مسئله آن زرشک پلویی است که قرار بود با چشیدن اش قند توی دلم آب شود.