سفرنامه به شیراز
چهارشنبه 5 آبان؛ دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول
طبعا برای این که ساعت 9 صبح به پرواز شیراز برسیم از دو ساعت قبل در فرودگاه مهرآباد حضور به عمل رساندیم و تمام مراحل تحویل بار ، بازدید بدنی و دریافت کارت پرواز را انجام داده و به سالن ترانزیت منتقل شدیم. اما انگار برای رسیدن به شیراز مرحله ی سوار شدن به هواپیما را از یاد برده بودیم! و البته خانم بلندگو شماره پروازمان را اعلام نکرد و روی مانیتور شماره گیت را ثبت نکردند و بدین ترتیب موفق شدیم از پرواز جا بمانیم! بارها را تحویل گرفته، بازدید بدنی شویم، کارت پرواز را باطل کنیم و به سالن اولیه مهرآیاد منتقل شویم! در این بین البته مخلوطی از فامیلی هایمان را با پیشوند "آقا " پیج کرده بودند و ما هم شنیده و با خود گفته بودیم عجب تشابه اسمی ای ! راهی که پیش رو بود سرو کله زدن با کارمندهای دفترفروش بود تا لطف کنند برای پرواز بعدی به ما بلیط بفروشند. آقای خیلی مهربان ترافیک آسمان ما را راهنمایی کرد و ما در ابتدای سفر نفری 63 هزار تومن پیاده شدیم و با پرواز ساعت 1 به سمت شیراز پرواز کردیم و به خانواده گفتیم هواپیما 3 ساعت تاخیر دارد! واقعا این مملکته که ما داریم؟ سه ساعت تاخیر به خاطر یک پرواز؟!
پنجشنبه 6 آبان؛ کار مال اصفهایی هاس
کل روز پنجشنبه در ورک شاپ دانشکده علوم بودیم و در برگشت همراه اتوبوس همایش به حافظیه و سعدیه رفتیم، فال گرفتیم و بسی لذت بردیم. در هتل- مسافرخانه ای که دانشگاه شیراز در اختیارمان گذاشته بود با دو دانشجوی آدم حسابی آشنا شدیم . هتل ما در خیابان پیروزی (خود شیرازی ها هم بلد نبودند!) نزدیک میدان شهرداری بود. شب ساعت 8 از هتل بیرون زدیم و در محوطه ی پشت ارگ کریم خان قدیم می زدیم که از قضا اشتباه ترین جای ممکن برای قدم زدن در آن موقع شب بود! به جز ما که با دلی خوش آنجا بودیم بقیه پسرهای لات و لوت و بچه های گدا و زنان چادری بودند. به اولین تاکسی که رد می شد وضعیت مان را توضیح دادیم و گفتیم ما را به یک رستوران حسابی ببرد. نکته ی بسیار برجسته ی شیراز راننده تاکسی های مهربان و خوش اخلاق ش است، به جز چند راننده که اینقدر لهجه داشتند و ما اصلا متوجه صحبت هایشان نمی شدیم بقیه بسیار خوش مشرب و صاف و ساده بودند. راننده تاکسی مذکور ما را با خیابان عفیف آباد برد و توضیح داد اینجا خیابان "دور دور کردن" جوانها در شیراز است! وقتی درباره ی ساعت کار مغازه های شیرازی پرسیدیم جواب داد : کار مال اصفهانی هاس! بالاخره وارد رستوران صوفی شدیم و کباب بره و چند نوع غذای محشر دیگر خوردیم ( ولی چشممان به جمال کلم پلوی شیرازی روشن نشد!) وقتی از یکی از گارسون ها پرسیدم اجازه دارم از گروه موسیقی رستوران فیلم بگیرم؟ جواب داد: "بله حتی از من هم می توانید فیلم بگیرید! "که بعد از پر کردن حافظه ی دوربینم در نهایت از گارسون مورد نظر هم عکس مشتی ای گرفتم!
یکی از بامزه ترین لحظه های سفر موقع برگشت به هتل بود. یک آپارتمان کنار رستوران وجود داشت که روی یکی از زنگها نوشته بود: تاکسی سرویس. وقتی که زنگ زدیم آقایی جواب داد ماشین پراید سفید سر خیابان است. ما در حالی که فکر می کردیم لابد الان به راننده سر خیابان بیسیم می زنند که ما کی هستیم یا به مویایل ش زنگ می زنند عربده ای از بالای آپارتمان توجه مان را جلب کرد : مهدییییییییییییی! این خانومای این پایینو ببببببببببر! در حالی که به زور خنده مان را کنترل می کردیم سوار ماشین شدیم. پسر جوان آژانس وقتی خنده های ما را دید توضیح داد حالا کجاشو دیدی! همیشه از اون بالا واسه ما موشک پرت می کنند! هر کس موشک ها را بتواند بگیرد امتیاز هم دارد! ما که از خنده پهن بودیم دقیقا وسط اتوبان ماشین را نگه داشت تا به ما قبض موشک شده را نشان بدهد! شیرازی ها به طور جد آدم های باحالی ای هستند!
جمعه 7 آبان ؛ دومین جا مانده
جمعه ظهر همایش دانشگاه شیراز را پیچاندیم و به باغ ارم و حافظیه رفتیم. حافظیه به نظرم بعد از شکوه تخت جمشید بهترین جای شیراز است. موسیقی و فضای دلنشین ش را با هیچ کدام از باغ های شیراز عوض نمی کنم. دو سه ساعت بعد به دانشگاه برگشتیم و تا مراسم اختتامیه آنجا بودیم. وقتی برمی گشتیم همه ی جای شیراز بسته شده بود و فقط باید هتلی که خودمان رزرو کرده بودیم را تحویل می گرفتیم. با کلی بار به میدان اطلسی آمدیم و بعد هم دوباره زدیم بیرون، این بار باغ جهان نما. یکی از هم اتاقی های هتل قبلی که بسیار ما را نصیحت کرده بود بابت جا ماندن از پرواز و ولخرجی هایمان آن شب دیر به فرودگاه شیراز رسید و خودش جا ماند! یکی از نکات فرودگاه شیراز که باید به آن توجه داشت این است که نیم ساعت زودتر گیت را می بندند و یک ربع مانده به پرواز ، هواپیما در آسمان است ! این نکته احتمالا از دخالت های نابجای اصفهان در کار شیرازی ها محسوب می شود!
شنبه 8 آبان ؛ از زمین تا چنگ کوه رنگ بهاری داره*
کل روز شنبه در اختیار خودمان بود و شب ش ساعت 9 پرواز داشتیم. پولهایمان ته کشیده بود و هیچی نخریده و هیچ جا نرفته بودیم! به آژانس هتل زنگ زدیم و برای ساعت 8 صبح هماهنگ کردیم که با 30 هزار تومن، تخت جمشید و نقش رجب و نقش رستم را ببینیم. وقتی داشتیم از شیراز خارج می شدیم ایست بازرسی ماشین را نگه داشت ، اقای راننده آژانس با معصومیت خاصی در لهجه ش گفت:چرا؟من که کمربند بستم! چند دقیقه بعد آزادمان کردند. از شکوه تخت جمشید هر چه بگویم کم است. وقتی توضیحات را می خواندیم و یا پای صحبت های تورلیدرهایی که داشتند توضیح می دادند می ایستادیم اشک در چشمم حلقه زده بود. البته بیشتر از ایرانی ها، توریست های خارجی در تخت جمشید بودند ، یکی شان را دیدم که داشت از خانوم لیدر سئوال می کرد: چرا تصویر هیچ زنی در این سنگ ها نیست؟ از این بعد وقتی آناهیتا یا زنان محدود دیگر را می دیدیم حسابی عکس می گرفتیم و کیف می کردیم. بعد از 3 ساعت با سه تا فالوده برگشتیم و راننده آژانس اینقدر خونسرد بود که کلی هم از ما تشکر کرد و در برگشت همراهمان به یک عرقیات و مسقطی فروشی شیرازی آمد و پلاستیک های خرید را برایمان به هتل برد و ما را دم در نارنجستان پیاده کرد. همان اول شروع کردیم به عکاسی و کاملا ناگهانی هوس کردیم لباس محلی شیرازی بپوشیم و ازمان عکس فوری بگیرند! میزان خنده داری عکس در هیچ توصیفی نمی گنجد و هر وقت در سفر بهش نگاه می انداختیم غش می کردیم! خانه ی زینب الملوک را هم دیدیم. مجسمه های واقع در زیر زمین واقعا زیبا و شکوه مند بودند. به ما گفته بودند عکاسی ممنوع است ولی ما یواشکی عکس می گرفتیم و مطمئن بودیم جلوی دوربین مدار بسته کسی ننشسته! روسری مان را در می آوردیم و دست بر شانه ملاصدرا عکس می گرفتیم! تا اینکه یک آقایی از آن دور دیدیم ترسیدیم و دوربین را جمع کردیم. دوستم هم چند دقیقه ای از یک آقای که پشت میز نشسته بود ترسیده و بعدا کاشف به عمل آمد که آن آقا مجسمه بوده!
بعد هم رفتیم بازار وکیل و سرای مشیر و تا قران های آخر پول نه چندان زیادمان را خرج کردیم ولی از رو نرفته و از آنجا به ارگ کریمخان رفتیم! حمام خانه کریم خان بسیار دیدنی بود ولی دیگر شب شده بود و آقای نگهبان ما را بیرون کرد! در همین حال که پول نداشتیم، گشنه بودیم و وقت تنگ بود دوستم گفت بریم دروازه قرآن! که البته با توجه به اینکه اگر از پرواز جا می ماندیم دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول کارتن خواب می شدیم، تصمیم گرفتیم خودمان را هتل برسانیم و وسایل را از لابی هتل تحویل بگیریم. از 4 تا ساکی که رفتن در دست داشتیم نفری 3 تای دیگر هم به آن اضافه شده بود و در فرودگاه احساسی شبیه قطع نخاع شدن داشتیم. این بار از پرواز جا نمانده و به شهر شلوغ، عصبانی و دودگرفته برگشتیم.
* قسمتی از یک ترانه شیرازی
چهارشنبه 5 آبان؛ دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول
طبعا برای این که ساعت 9 صبح به پرواز شیراز برسیم از دو ساعت قبل در فرودگاه مهرآباد حضور به عمل رساندیم و تمام مراحل تحویل بار ، بازدید بدنی و دریافت کارت پرواز را انجام داده و به سالن ترانزیت منتقل شدیم. اما انگار برای رسیدن به شیراز مرحله ی سوار شدن به هواپیما را از یاد برده بودیم! و البته خانم بلندگو شماره پروازمان را اعلام نکرد و روی مانیتور شماره گیت را ثبت نکردند و بدین ترتیب موفق شدیم از پرواز جا بمانیم! بارها را تحویل گرفته، بازدید بدنی شویم، کارت پرواز را باطل کنیم و به سالن اولیه مهرآیاد منتقل شویم! در این بین البته مخلوطی از فامیلی هایمان را با پیشوند "آقا " پیج کرده بودند و ما هم شنیده و با خود گفته بودیم عجب تشابه اسمی ای ! راهی که پیش رو بود سرو کله زدن با کارمندهای دفترفروش بود تا لطف کنند برای پرواز بعدی به ما بلیط بفروشند. آقای خیلی مهربان ترافیک آسمان ما را راهنمایی کرد و ما در ابتدای سفر نفری 63 هزار تومن پیاده شدیم و با پرواز ساعت 1 به سمت شیراز پرواز کردیم و به خانواده گفتیم هواپیما 3 ساعت تاخیر دارد! واقعا این مملکته که ما داریم؟ سه ساعت تاخیر به خاطر یک پرواز؟!
پنجشنبه 6 آبان؛ کار مال اصفهایی هاس
کل روز پنجشنبه در ورک شاپ دانشکده علوم بودیم و در برگشت همراه اتوبوس همایش به حافظیه و سعدیه رفتیم، فال گرفتیم و بسی لذت بردیم. در هتل- مسافرخانه ای که دانشگاه شیراز در اختیارمان گذاشته بود با دو دانشجوی آدم حسابی آشنا شدیم . هتل ما در خیابان پیروزی (خود شیرازی ها هم بلد نبودند!) نزدیک میدان شهرداری بود. شب ساعت 8 از هتل بیرون زدیم و در محوطه ی پشت ارگ کریم خان قدیم می زدیم که از قضا اشتباه ترین جای ممکن برای قدم زدن در آن موقع شب بود! به جز ما که با دلی خوش آنجا بودیم بقیه پسرهای لات و لوت و بچه های گدا و زنان چادری بودند. به اولین تاکسی که رد می شد وضعیت مان را توضیح دادیم و گفتیم ما را به یک رستوران حسابی ببرد. نکته ی بسیار برجسته ی شیراز راننده تاکسی های مهربان و خوش اخلاق ش است، به جز چند راننده که اینقدر لهجه داشتند و ما اصلا متوجه صحبت هایشان نمی شدیم بقیه بسیار خوش مشرب و صاف و ساده بودند. راننده تاکسی مذکور ما را با خیابان عفیف آباد برد و توضیح داد اینجا خیابان "دور دور کردن" جوانها در شیراز است! وقتی درباره ی ساعت کار مغازه های شیرازی پرسیدیم جواب داد : کار مال اصفهانی هاس! بالاخره وارد رستوران صوفی شدیم و کباب بره و چند نوع غذای محشر دیگر خوردیم ( ولی چشممان به جمال کلم پلوی شیرازی روشن نشد!) وقتی از یکی از گارسون ها پرسیدم اجازه دارم از گروه موسیقی رستوران فیلم بگیرم؟ جواب داد: "بله حتی از من هم می توانید فیلم بگیرید! "که بعد از پر کردن حافظه ی دوربینم در نهایت از گارسون مورد نظر هم عکس مشتی ای گرفتم!
یکی از بامزه ترین لحظه های سفر موقع برگشت به هتل بود. یک آپارتمان کنار رستوران وجود داشت که روی یکی از زنگها نوشته بود: تاکسی سرویس. وقتی که زنگ زدیم آقایی جواب داد ماشین پراید سفید سر خیابان است. ما در حالی که فکر می کردیم لابد الان به راننده سر خیابان بیسیم می زنند که ما کی هستیم یا به مویایل ش زنگ می زنند عربده ای از بالای آپارتمان توجه مان را جلب کرد : مهدییییییییییییی! این خانومای این پایینو ببببببببببر! در حالی که به زور خنده مان را کنترل می کردیم سوار ماشین شدیم. پسر جوان آژانس وقتی خنده های ما را دید توضیح داد حالا کجاشو دیدی! همیشه از اون بالا واسه ما موشک پرت می کنند! هر کس موشک ها را بتواند بگیرد امتیاز هم دارد! ما که از خنده پهن بودیم دقیقا وسط اتوبان ماشین را نگه داشت تا به ما قبض موشک شده را نشان بدهد! شیرازی ها به طور جد آدم های باحالی ای هستند!
جمعه 7 آبان ؛ دومین جا مانده
جمعه ظهر همایش دانشگاه شیراز را پیچاندیم و به باغ ارم و حافظیه رفتیم. حافظیه به نظرم بعد از شکوه تخت جمشید بهترین جای شیراز است. موسیقی و فضای دلنشین ش را با هیچ کدام از باغ های شیراز عوض نمی کنم. دو سه ساعت بعد به دانشگاه برگشتیم و تا مراسم اختتامیه آنجا بودیم. وقتی برمی گشتیم همه ی جای شیراز بسته شده بود و فقط باید هتلی که خودمان رزرو کرده بودیم را تحویل می گرفتیم. با کلی بار به میدان اطلسی آمدیم و بعد هم دوباره زدیم بیرون، این بار باغ جهان نما. یکی از هم اتاقی های هتل قبلی که بسیار ما را نصیحت کرده بود بابت جا ماندن از پرواز و ولخرجی هایمان آن شب دیر به فرودگاه شیراز رسید و خودش جا ماند! یکی از نکات فرودگاه شیراز که باید به آن توجه داشت این است که نیم ساعت زودتر گیت را می بندند و یک ربع مانده به پرواز ، هواپیما در آسمان است ! این نکته احتمالا از دخالت های نابجای اصفهان در کار شیرازی ها محسوب می شود!
شنبه 8 آبان ؛ از زمین تا چنگ کوه رنگ بهاری داره*
کل روز شنبه در اختیار خودمان بود و شب ش ساعت 9 پرواز داشتیم. پولهایمان ته کشیده بود و هیچی نخریده و هیچ جا نرفته بودیم! به آژانس هتل زنگ زدیم و برای ساعت 8 صبح هماهنگ کردیم که با 30 هزار تومن، تخت جمشید و نقش رجب و نقش رستم را ببینیم. وقتی داشتیم از شیراز خارج می شدیم ایست بازرسی ماشین را نگه داشت ، اقای راننده آژانس با معصومیت خاصی در لهجه ش گفت:چرا؟من که کمربند بستم! چند دقیقه بعد آزادمان کردند. از شکوه تخت جمشید هر چه بگویم کم است. وقتی توضیحات را می خواندیم و یا پای صحبت های تورلیدرهایی که داشتند توضیح می دادند می ایستادیم اشک در چشمم حلقه زده بود. البته بیشتر از ایرانی ها، توریست های خارجی در تخت جمشید بودند ، یکی شان را دیدم که داشت از خانوم لیدر سئوال می کرد: چرا تصویر هیچ زنی در این سنگ ها نیست؟ از این بعد وقتی آناهیتا یا زنان محدود دیگر را می دیدیم حسابی عکس می گرفتیم و کیف می کردیم. بعد از 3 ساعت با سه تا فالوده برگشتیم و راننده آژانس اینقدر خونسرد بود که کلی هم از ما تشکر کرد و در برگشت همراهمان به یک عرقیات و مسقطی فروشی شیرازی آمد و پلاستیک های خرید را برایمان به هتل برد و ما را دم در نارنجستان پیاده کرد. همان اول شروع کردیم به عکاسی و کاملا ناگهانی هوس کردیم لباس محلی شیرازی بپوشیم و ازمان عکس فوری بگیرند! میزان خنده داری عکس در هیچ توصیفی نمی گنجد و هر وقت در سفر بهش نگاه می انداختیم غش می کردیم! خانه ی زینب الملوک را هم دیدیم. مجسمه های واقع در زیر زمین واقعا زیبا و شکوه مند بودند. به ما گفته بودند عکاسی ممنوع است ولی ما یواشکی عکس می گرفتیم و مطمئن بودیم جلوی دوربین مدار بسته کسی ننشسته! روسری مان را در می آوردیم و دست بر شانه ملاصدرا عکس می گرفتیم! تا اینکه یک آقایی از آن دور دیدیم ترسیدیم و دوربین را جمع کردیم. دوستم هم چند دقیقه ای از یک آقای که پشت میز نشسته بود ترسیده و بعدا کاشف به عمل آمد که آن آقا مجسمه بوده!
بعد هم رفتیم بازار وکیل و سرای مشیر و تا قران های آخر پول نه چندان زیادمان را خرج کردیم ولی از رو نرفته و از آنجا به ارگ کریمخان رفتیم! حمام خانه کریم خان بسیار دیدنی بود ولی دیگر شب شده بود و آقای نگهبان ما را بیرون کرد! در همین حال که پول نداشتیم، گشنه بودیم و وقت تنگ بود دوستم گفت بریم دروازه قرآن! که البته با توجه به اینکه اگر از پرواز جا می ماندیم دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول کارتن خواب می شدیم، تصمیم گرفتیم خودمان را هتل برسانیم و وسایل را از لابی هتل تحویل بگیریم. از 4 تا ساکی که رفتن در دست داشتیم نفری 3 تای دیگر هم به آن اضافه شده بود و در فرودگاه احساسی شبیه قطع نخاع شدن داشتیم. این بار از پرواز جا نمانده و به شهر شلوغ، عصبانی و دودگرفته برگشتیم.
* قسمتی از یک ترانه شیرازی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر