گویا کائنات تصمیم گرفته است بنده چند روزی در خانه تنها باشم. با تمام اغتشاشات فکری و بغضی اتاقم را مرتب کردم، خرید کردم، درس خواندم، دانشگاه رفتم و دوستانم را به خانه دعوت کردم و دقیقا همه شان یک بهانه برای نیامدن داشتند از عروسی و عزا و تولد بگیر تا درس و بهانه های جزئی تر. بالاخره تصمیم گرفتم این چند روز کذایی را خودم تنها بگذرانم. برای خودم غذا بپزم ، موهایم را برای دل خودم ببافم ، موزیک مورد علاقه خودم را روشن کنم و برای خودم برقصم ، وقتی در توالت فرنگی می شاشم اس ام اس جواب دهم، برای ناهار پختن 6 تا بشقاب کثیف کنم، وقتی ظرفها را می شورم آواز بخوانم و از هر گونه زنگ زدن به دوست، مادر ، خواهر ، عاشق هم بپرهیزم. اما در این جور موارد آدمیزاد باید با وبلاگ خود تماس گرفته و اعلام وضعیت کند.