اصلا می دانید، حیف است که من بیفتم وسط چند تا هم کلاسی بزرگ ازدواج کرده ی بچه دار با افکار پوسیده. حیف است توی سلف سرویس بهم بگویند تنها زندگی کردن سخت است، تنهایی بد است، نباید روزهای باهم بودن را از دست داد، مجرد بودن اخ است، دوست پسر داشتن بی راهه است. اصلا من می خواهم تازه از اندک گستاخی ای که برایم مانده استفاده کنم و یاد بگیرم هر جور که دوست دارم زندگی کنم.من فقط باید کنار تو باشم. تویی که هم سن و هم قد و قواره ی منی و توی راهروهای دانشگاه هر چقدر که بخواهیم می توانیم علاف بگردیم و نگران بچه مان نباشیم. تویی که درست مثل من با اولین دادی که آقای کارشناس آموزش می زند صدایت می لرزد. تویی که دست من را می گیری و با هم تا ساختمان اداری دانشگاه قدم می زنیم. تویی که به ادامه راه فکر می کنی هنوز، تویی که شک می کنی، تویی که عادت نکرده ای هنوز. تویی که شب توی ماشینت سی دی نامجو می گذاری و اینقدر خسته ای که به من می گویی حواسم را جمع کنم تا راه خانه مان را اشتباها رد نکنی.