برنامه ریزی کرده ام که حواسم به دلم نباشد. مهمان دعوت می کنم، حواسم به ناهار پختن است، بعد از مدت ها رفتم کتاب فروشی و کلی خرید کردم، توی فروشگاه می چرخم و به قفسه سبزی آش و گوشت چرخ کرده زل می زنم، با غریبه ها در تاکسی دوست می شوم، حتی یادم هست که تصمیم گرفتم جلوی موههایم را قرمز کنم!، دو تا سریال خریدم، همه جای خانه را ریخته پاشیده می کنم ، وقتی دوستانم در راه اند تمیز کاری را شروع می کنم، در ِ یخچال را که باز می کنم به جعبه ی شیرینی هدیه دوست ام لبخند می زنم ، توی بالکن می شینم و چایی می خورم و موسیقی گوش می دهم، می گذارم ظرف ها سه روز نشسته بمانند، به دوستانم اجازه می دهم وسط هال خانه ام سیگار بکشند، در اتوبان های پر ترافیک به آسمان صورتی و آبی و نارنجی نگاه می کنم ، شامپو و قرص و کرم تقویتی می خرم ولی همین که آخر شب پایم را توی آشپزخانه می گذارم، لیوان و سینی و بشقاب کثیف بهم دهن کجی می کنند، همین که دستکش دست می کنم و شیر آب را باز می کنم تازه یادم می افتد اینقدر که زنگ و اس ام اس نزده ام شارژ موبایلم چند روز است تکان نخورده، ظرف ها را که کفی می کنم یادم می افتد چقدر رابطه ام را دوست داشتم، چقدر برایم مهم بود، چقدر ذوق داشتم ، چقدر آرام ام می کرد . همان وقت که زار می زنم ، تازه یادم می افتد دلم برای موهایش تنگ شده و فقط می خواستم بغلم کند...