"رابطه اینقدر محترم هست که با یک اس ام اس تمام نشود" . این بهترین استدلال برای گول زدن خودم و جور کردن دیدار دوباره است.می دانم که هیچ حرف جدیدی برای گفتن نداریم، آخرش می رسیم به همان حرفهای قدیمی و بی نتیجه.

اینباکس گوشی ام را باز می کنم. اس ام اس ها را بالا پایین می کنم، می رسم به این اس ام اس که نوشته:"می خوای دوست باشیم با هم! " نه بابا، چه حرفا، رابطه ی مجبوری؟ عمرا. ریپلای را فشار می دهم: آره آره دقیقا همینو می خوام.

استدلال های منطقی را بی خیال. یکبار دیگر قرار است حاضر شوم و سر قرار بروم. پالتو و شالم را مرتب کرده ام، توی ابروهایم مداد می کشم و دور لبم خط زرشکی می کشم. گور پدر منطق و این مزخرفات، به کسی چه مربوط که من با شیشه ی عطرم مست ام؟

اول صحبت ، خیلی جدی شروع می کنم که فکر نکند مسخره بازی است. صدایم را صاف می کنم، می گویم مشکلی نیست این دی وی دی هایی که دست من مانده بود. دیگر نمی خواهم ادامه بدهم. بعد لابد تکه ی پیتزایم را بر می دارم و به چشم هایش خیره می شوم، انگار که دارم به دو سنگ سفید- مشکی نگاه می کنم. قرار نبود اینجوری تمام بشود، با خودم قرار داشتم. قرار داشتم تو را همانطور که هستی بپذیرم، قرار داشتم رابطه ای که تمام نشده را تمام نکنم. قرار بود بیشتر لبخندت را ببینم. بیشتر این چشم های لعنتی را ببینم و احساساتی شوم. بیشتر به بهانه ی تو ، خط لب زرشکی بکشم.

بعد این جوری ادامه می دهم : حرف من این است که بالاخره نمی تواند این رابطه همینطور احمقانه بماند. خودت که می گویی دوست پسر خوبی نیستم. یا گفتی من حق دارم شاکی باشم. پس عقلم را از دست داده ام که آدم ِ شاکی رابطه بمانم؟ بهرحال طرز زندگی کردن و فکر کردن آدمها فرق دارند. خودت گفتی هر آدمی برای خودش یک ارزشی دارد. برای تو هم هیچ چیز ارزشمند نیست. سیستم زندگی کردن تو این است ، لابد بهت خوش می گذرد اینجوری ولی رابطه 2 طرف دارد، به یک طرف که خوش نگذرد محکوم به شکست است. رابطه ای که حال نداری فکرت را مشغولش کنی و می گویی خودت هر کار دوست داری بکن ، برای چی ادامه پیدا کند ؟ برای من ِ تنها؟ برای من تنها ، برای منی که در یک پاراگراف فکت آوردن های پی در پی دائما می گویم: خودت گفتی خودت گفتی، برای منی که به تو ایمان آورده ام. منی که بی ایمان خواهم شد. منی که خواهم شکست.

بعد لابد منتظر حرف زدنش می شوم. دستهایم نمی لرزند. نگاهم معنای خاصی ندارد. سرم تیر نمی کشد. اشک در چشمهایم جمع نمی شود. نه نیاز به دستمال کاغذی نیست، نه ریمل نزده ام از قصد، نه صدایم بلند نمی شود، نه کسی متوجه نمی شود، فکر می کنند از سرما چشم هایم قرمز شده است.

فکر می کنی چی را از دست می دهی تو؟ خبرش را که می شود دورادور داشت. تازه به اس ام اس ها هم که جواب سر بالا می دهد، یا می گوید کار بدی نمی کنم، هستم! اینها را خودت هم می توانی به خودت جواب بدهی. بهرحال هیچ کار جدیدی نمی کند جز سر کار رفتن. اگر هم می کند خبرش را به تو نمی دهد. توی ابله همه چیز را می گذاری کف دست طرف. حالا هم مزخرفات روزمره ات را ور می ذاری می گذاری توی وبلاگ. فکر می کنی داری چیز مهمی را از دست می دهی؟ نه قول می دهم صدایم بلند نشود، به دستمال کاغذی هم نیازی نیست.