نکاتی درباره ی جدایی نادر از سیمین
مانند ساخته های پیشین اصغر فرهادی ؛ پر کشش
قبل از شروع فیلم دائم با خودم می گفتم بعد از چهارشنبه سوری و درباره ی الی چه سوپرایزی می تواند در انتظارم باشد؟ چه شگفتی دیگری می تواند حتی در حد و اندازه قبلی ها باشد؟ وقتی فیلم آغاز شد، دغدغه های ابتدایی را کاملا فراموش کرده بودم و درگیر کشش های فیلم به پرده سینما خیره بودم.
دو قشر متفاوت از جامعه ی ایرانی درگیر رابطه اند
یک رابطه، آن هم از نوع عاطفی آن. رابطه ای ست که مردم یک کشور به صرف بودن در یک فضای اجتماعی و سیاسی با هم دارند. می تواند مانند رابطه ی زن و شوهری به تصویر کشیده شود. یک طرف، مردمی که از اصول خود پایین نمی آیند و حاضر اند سنگر را به هر قیمتی حفظ کنند و خود را مدیون نسل گذشته می دانند ، در مقابل ( شاید هم در کنار ) مردمی که می خواهند فرار کنند و به هر کجا چنگ می اندازند تا آینده خود را بسازند.
قاضی دادگاه :چرا حاضر نیستید دخترتان در ایران بزرگ شود ؟ مگر ایران چه شرایطی دارد؟
سکوت
قانون : مسئله شما ، مسئله مهمی نیست
درابتدای فیلم سیمین با التماس به قاضی دادگاه می گوید پس من چی کار کنم؟ کجا برم؟ ، فرهادی در فاصله دو ساعت صورت مسئله را به ما توضیح می دهد و در انتهای فیلم ظاهربین ترین فرد پیدا می شود: قاضی (و مسئول قضاوت یک جامعه) : من قاضی ام، می دونم که مسئله شما مهم نیست.
اصغر فرهادی به مخاطب : صبر کنید ، قضاوت عجولانه ممنوع!
کارگردان فیلم به روال همیشه، برای هر قضاوت و پیش گویی به شما یک تو دهنی می زند. به ازای هر احساساتی شدن و قضاوت جلو جلو یک برگه رسوایی جدید رو می کند. در صحنه های دادگاه می دیدم که کارگردان ما را به صبر و آرامش تشویق می کند.
دروغ می گویم، دروغ می گویی، دروغ می گوییم ؛ سیستم دروغ پرور برای حفظ ارزشها و منافع
وقتی سیمین برای فرار از ایران دروغ می گوید و هر کاری می کند ، انگار می فهمیم ش. وقتی مرضیه دروغ می گوید می فهمیم از سر بدبختی و فقر است و چاره ای ندارد. وقتی اصولگرا ترین شخصیت فیلم دروغ می گوید، نا امیدانه به پرده سینما خیره می مانیم. وقتی ترمه ( که انگار نظاره گر و مخاطب فیلم است ) دروغ می گوید ، بر می گردیم به خودمان نگاه کنیم. وقتی سمیه ( دختر 4 ساله ) یاد می گیرد که دروغ بگوید، اشک ِ تاثیر در چشمهایمان حلقه می زند.
شهاب حسینی؛ متفاوت ، شگفت انگیز
شهاب حسینی زلف ها را کوتاه کرده بود و جسارت ش برای بازی در نقش متفاوت برای من ستودنی بود.
جنگ عقیدیتی دو طبقه
در این بین، تضاد طبقاتی هم به تصویر کشیده می شود. مرضیه و شوهرش در نقش طبقه پایین و مذهبی تر در مقابل سیمین و نادر در نقش طبقه مرفه و مدرن تر قرار می گیرند. جنگ لفظی میان نادر و حجت در دادگاه را به یاد بیاورید، حجت می گوید: شما فکر می کنید ما آدم نیستیم؟ ما دزدیم؟ بچه های شما آدم اند و بچه های ما توله سگ؟ . درگیری لفظی دیگر را به یاد بیاورید که دوباره در دادگاه به حجت می گویند: شما فکر می کنید خدا پیغمبر فقط برا خودتونن؟. جنگ هر روزه ی ما، پایان ناپزیر، تاریخی، پیچیده ، با دلایل و انگیزه های مختلف ، در تاکسی ها ، در گفتگوهای دو نفره، دادگاه ها...
نسل فردا قربانی خودخواهی های نسل امروز
فیلم هشدار می دهد. نادر از سیمین ، حقیقت از واقعیت دارند جدا می شوند. جدایی یعنی ما دیگر ما نیستیم. یعنی آشوبی در میان است. یعنی جدایی مسئله امروز ماست. نسلی که امروز دارد به بلوغ می رسد، بی شک قربانی این جدایی ست. وقتی هیچ کدام از دو طرف رابطه کوتاه نمی آیند نسل جدید باید در میان دغدغه و دل مشغولی رشد کند. نسلی که باید بین دو آینده ی نامعلوم ِ "ماندن و دلخوش بودن به دلبستگی هایش" و "رفتن و رویای شیرین تغییر" یکی را انتخاب کند.
همه در انتخاب خود تنهاییم
صحنه ی پایانی فیلم ترمه را نشان می دهد که اشک ریزان در محضر قاضی می خواهد بین پدر و مادرش یکی را انتخاب کند. قاضی از سیمین و نادر می خواهد بیرون اتاق منتظر بمانند. وقتی تیتراژ پایانی فیلم پخش می شود مردم از سر جای شان بلند نمی شوند ، این بار از شما می خواهند که انتخاب کنید، کارگردان پشت در منتظر انتخاب شما می ماند.
مانند ساخته های پیشین اصغر فرهادی ؛ پر کشش
قبل از شروع فیلم دائم با خودم می گفتم بعد از چهارشنبه سوری و درباره ی الی چه سوپرایزی می تواند در انتظارم باشد؟ چه شگفتی دیگری می تواند حتی در حد و اندازه قبلی ها باشد؟ وقتی فیلم آغاز شد، دغدغه های ابتدایی را کاملا فراموش کرده بودم و درگیر کشش های فیلم به پرده سینما خیره بودم.
دو قشر متفاوت از جامعه ی ایرانی درگیر رابطه اند
یک رابطه، آن هم از نوع عاطفی آن. رابطه ای ست که مردم یک کشور به صرف بودن در یک فضای اجتماعی و سیاسی با هم دارند. می تواند مانند رابطه ی زن و شوهری به تصویر کشیده شود. یک طرف، مردمی که از اصول خود پایین نمی آیند و حاضر اند سنگر را به هر قیمتی حفظ کنند و خود را مدیون نسل گذشته می دانند ، در مقابل ( شاید هم در کنار ) مردمی که می خواهند فرار کنند و به هر کجا چنگ می اندازند تا آینده خود را بسازند.
قاضی دادگاه :چرا حاضر نیستید دخترتان در ایران بزرگ شود ؟ مگر ایران چه شرایطی دارد؟
سکوت
قانون : مسئله شما ، مسئله مهمی نیست
درابتدای فیلم سیمین با التماس به قاضی دادگاه می گوید پس من چی کار کنم؟ کجا برم؟ ، فرهادی در فاصله دو ساعت صورت مسئله را به ما توضیح می دهد و در انتهای فیلم ظاهربین ترین فرد پیدا می شود: قاضی (و مسئول قضاوت یک جامعه) : من قاضی ام، می دونم که مسئله شما مهم نیست.
اصغر فرهادی به مخاطب : صبر کنید ، قضاوت عجولانه ممنوع!
کارگردان فیلم به روال همیشه، برای هر قضاوت و پیش گویی به شما یک تو دهنی می زند. به ازای هر احساساتی شدن و قضاوت جلو جلو یک برگه رسوایی جدید رو می کند. در صحنه های دادگاه می دیدم که کارگردان ما را به صبر و آرامش تشویق می کند.
دروغ می گویم، دروغ می گویی، دروغ می گوییم ؛ سیستم دروغ پرور برای حفظ ارزشها و منافع
وقتی سیمین برای فرار از ایران دروغ می گوید و هر کاری می کند ، انگار می فهمیم ش. وقتی مرضیه دروغ می گوید می فهمیم از سر بدبختی و فقر است و چاره ای ندارد. وقتی اصولگرا ترین شخصیت فیلم دروغ می گوید، نا امیدانه به پرده سینما خیره می مانیم. وقتی ترمه ( که انگار نظاره گر و مخاطب فیلم است ) دروغ می گوید ، بر می گردیم به خودمان نگاه کنیم. وقتی سمیه ( دختر 4 ساله ) یاد می گیرد که دروغ بگوید، اشک ِ تاثیر در چشمهایمان حلقه می زند.
شهاب حسینی؛ متفاوت ، شگفت انگیز
شهاب حسینی زلف ها را کوتاه کرده بود و جسارت ش برای بازی در نقش متفاوت برای من ستودنی بود.
جنگ عقیدیتی دو طبقه
در این بین، تضاد طبقاتی هم به تصویر کشیده می شود. مرضیه و شوهرش در نقش طبقه پایین و مذهبی تر در مقابل سیمین و نادر در نقش طبقه مرفه و مدرن تر قرار می گیرند. جنگ لفظی میان نادر و حجت در دادگاه را به یاد بیاورید، حجت می گوید: شما فکر می کنید ما آدم نیستیم؟ ما دزدیم؟ بچه های شما آدم اند و بچه های ما توله سگ؟ . درگیری لفظی دیگر را به یاد بیاورید که دوباره در دادگاه به حجت می گویند: شما فکر می کنید خدا پیغمبر فقط برا خودتونن؟. جنگ هر روزه ی ما، پایان ناپزیر، تاریخی، پیچیده ، با دلایل و انگیزه های مختلف ، در تاکسی ها ، در گفتگوهای دو نفره، دادگاه ها...
نسل فردا قربانی خودخواهی های نسل امروز
فیلم هشدار می دهد. نادر از سیمین ، حقیقت از واقعیت دارند جدا می شوند. جدایی یعنی ما دیگر ما نیستیم. یعنی آشوبی در میان است. یعنی جدایی مسئله امروز ماست. نسلی که امروز دارد به بلوغ می رسد، بی شک قربانی این جدایی ست. وقتی هیچ کدام از دو طرف رابطه کوتاه نمی آیند نسل جدید باید در میان دغدغه و دل مشغولی رشد کند. نسلی که باید بین دو آینده ی نامعلوم ِ "ماندن و دلخوش بودن به دلبستگی هایش" و "رفتن و رویای شیرین تغییر" یکی را انتخاب کند.
همه در انتخاب خود تنهاییم
صحنه ی پایانی فیلم ترمه را نشان می دهد که اشک ریزان در محضر قاضی می خواهد بین پدر و مادرش یکی را انتخاب کند. قاضی از سیمین و نادر می خواهد بیرون اتاق منتظر بمانند. وقتی تیتراژ پایانی فیلم پخش می شود مردم از سر جای شان بلند نمی شوند ، این بار از شما می خواهند که انتخاب کنید، کارگردان پشت در منتظر انتخاب شما می ماند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر