از بحث کردم متنفر شده ام. از هر نوع بحثی. جواب هایم به همه ی سئوال ها کوتاه و یک کلمه ای اند. نسبت به بحث کردن درباره ی ایدوئولوژی حکومت و فرهنگ ما و طرز تفکر مردم حالم بهم می خورد. در باره ی رابطه هایم حال بحث کردن با کسی ندارم و دوست دارم با یک جمله تمام یا شروع شوند. با امروز ، چهار روز تمام است که توی خانه مان هستم. مدت هاست پنجره را باز نکرده ام، گرمای هوا را حس نمی کنم، هر غذایی در یخچال هست روی هم می ریزم و نسبت به طعم ش اعتراضی ندارم. مریض می شوم از خودم پرستاری می کنم و برای کسی ناله نمی کنم. فقط مادرم هر روز زنگ می زند خبرم را بگیرد و من هم هیچ خبری ندارم ، دوباره می پرسد چه خبر؟ گفتم که، هیچ خبری نیست. تق. گوشی را می گذاریم. همین طور که پیش می رویم بیشتر مجاب می شوم که هیچ چیز واقعیت ندارد و هر عقیده ی کوفت زهرماری می تواند به آنی فرو بریزد. تنها چیزی که به آن احتیاج دارم خلوت ام است. یعنی یک جور که بحث کردنی در زندگی وجود نداشته باشد. هیچ چیز دلیل واضح و روشنی ندارد که ما درباره ش بحث کنیم. یعنی بحث کردنمان از اساس غلط است. همه چیز دنیا معلق است و هیچ کاری هم نمی شود برایش کرد.