خیلی ناگهانی اتفاق می افتد. وقت هایی هست که پر هستم از زندگی کردن. تمام خانه را برای خودم آب و جارو می کنم ، به افتخار خودم میز ناهار خوری را سه بار دستمال کفی، خیس، خشک می کشم، یک غذای من در آوردی درست می کنم، رنگ غذا را با رنگ ظرف ش ست می کنم، دو شاخه گل می گذارم وسط میز و شمع روشن می کنم، لباس های دوست داشتنی ام را می پوشم و به خودم عطر می زنم. مودب غذا می خورم و برای هر پیش غذا و دسری بشقاب و قاشق و چنگال جدا می آورم. کاغذهایم را جمع می کنم خودکار ژله ای چند رنگ از کمدم در آورم و تیتر و مقدمه و نتیجه گیری حرف هایم را از هم جدا می کنم. تمرین می کنم صدایم خوب و خوشحال و با اعتماد به نفس باشد. روی صورتم ماسک می گذارم و موسیقی گوش می کنم. این تغییر خلق حتی می تواند در همان روز اتفاق بیفتد، یک ساعت بعدترش حتی. حوصله ی خانه داری و تمیز کاری را دیگر ندارم. آشغالها را کف آشپزخانه پرت می کنم، بی انرژی و خسته ام. سمینارم را ماست مالی می کنم، غذا نمی خورم و لباسهایم را نمی شورم. ساعت های توی تختم هستم و حال ندارم زندگی کنم. همه ی فعل های دنیا برایم منفی است و دوست دارم که وقتم به بطالت بگذرد. خیلی اتفاق می افتد. نوسان خلق شدیدم. حتما باید یک ماده ای باشد توی مغز. که هی کم و زیاد می شود. بالاخره یک روز ته توی این سروتونین کذایی را در می آروم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر