شور و حال کودکی برنگردد دریغا

آمده ام به روزگاری که پیراهن قرمز تنم می کردم، دمپایی پلاستیکی پام بود، بند لباسم هی از شونه ام می افتاد. از مادرم دو تا اسکانس 20 تومنی می گرفتم و تا سوپر محله می رفتم، بستنی می خریدم برمی گشتم توی کوچه خیابان با دختر خاله هایم می خوردیم ش، بعد دوچرخه هایمان را از خانه برمی داشتیم توی شهرکمان دور می زدیم، برمی گشتم خانه به جوجه رنگی هایمان سر می زدیم.

امروز یک روز است که برگشته ام ساری.حالا شما فرض بگیر دمپایی پام نیست، صندل هست، به جای بند پیراهن، شال از سرم می افتد. 5 هزار تومنی دستم هست، چیپس و ماست موسیر می خرم. دختر خاله هایم روی مبل خانه مان لم داده اند، شبکه پی ام سی روشن است، شما فکر کن شبحی از آن روزگار بی دغدغه و بی تنش برای خودم ساخته ام. همین هم برای ما غنیمت است.