باز هم سکوت و تنهایی بر من مستولی شده(چی شده؟!) است. از آنجایی که تهران در تعطیلات به سر می برد تمام دوستان و آشنایان و خانواده رفته اند شهر و محله شان. من نشسته ام توی خانه مان کارهای پایان نامه را تمام می کنم و هر روز به خودم می گویم مانتوی دفاع ندارم، کفش دفاع ندارم، رژ لب دفاع ندارم... به این ترتیب کمی با بیرون آشتی کرده ام و حتی هر روز می روم این اطراف چرخی می زنم. امروز که موفق شدم تقریبا همه ی بودجه ی خانه را به خرج کنم، از این کفش و کیف دفاع کشیده ام بیرون و دارم وسایل خانه را تغییر می دهم یا لباس هایم را می شورم و پهن می کنم و اتو می کنم. اتو برای من وسیله ی مقدسی می باشه، چرا که آدمی با لباس چروک بهتر است برود بمیرد. دوباره برگشته ام به دوره ی رسیدن به موها و پوست. محلول و کرم برایشان می خرم و در ساعت مشخصی در روز می مالم شان به سر و بدنم. درباره ی غذا درست کردن به کشفیات جدیدی رسیده ام و فکر می کنم بعضی موقع ها می شود غذای خوشمزه درست کرد. اسلایدهای پاورپوینت ام تمام شدند، مقاله م هم در حال اتمام است، برای چند کنفرانس هم ابسترکت فرستادم و حسابی با این چیزها سر خودم را شلوغ می کنم. صبح ها بلند می شوم برای خودم لقمه درست می کنم. شب ها بالای تختم شیر و بیسکویت می گذارم. خلاصه مثل یک مادر وظیفه شناس مواظب خودم هستم. 

سروصدای مامان و بابا و غرغرها و دعواها و تنش هایشان من را به آدم دیگری تبدیل می کند. بعضی موقع ها فکر می کنم دیگر هیچ چیزی نیس که مامان و بابا را خوشحال کند. با یک اضطراب دائمی دارند به سمت جلو حرکت می کنند و این سم پاشی شان به اطراف می تواند من را هم مسموم کند. این نوشته راجع به این نیست که خانواده ها چرا؟ یا جوانان در خانواده یا از این دست حرف ها. این نوشته راجع به این است که من اینجا آرام گرفته ام و از خودم راضی هستم. راجع به اینکه خانم جان! آقا جان! من می خواهم زنده بمانم.