ارتباطم با آدم های این باشگاهه داره به سمت صفر میل می کنه. فکر می کنم در کل جلساتی که رفته ام آنجا هیچ صدایی از من در نیامده به جز سلام اول صبح که بعضی مواقع همان هم یه روز در میان می گویم! اینقدر سخت ام است که با مربی باشگاه سه کلمه حرف بزنم یا حتی به بغل دستی ام مثلا بگویم هوا چقدر گرم شده. نمی دانم دقیقا مشکل از کجا آب می خورد؟ اینکه در جمع شان تازه وارد هستم؟ اینکه همه از من بزرگترند؟ اینکه همه تقریبا حرکات ورزشی را بلدند جز من؟ بعد از خیلی وقت که هیچ شخصیتی در اطرافم منو جذب نکرده، از مربی این باشگاهه خوشم میاد. مخصوصا اینکه اول صبح تو جواب سلام آروم و بی اعتماد به نفسم می گه سلام به رووو ماهت! فکر می کنم فقط خودش می داند که چقدر شرایط اطراف برای من سخت است. از اینکه باهوش است و همه چیز را زیر نظر دارد خوشم می آید. بعضی موقع ها می آید حرکات ورزشی را یادم بدهد مواظب هست وحشت نکنم. من هی فیلم بازی می کنم که نه بابا وحشت چیه، خب ورزشه دیگه. بعد می بینم که فقط دارم خودم را خسته می کنم با این کارها. همیشه نگران هستم و فکر می کنم یاد نمی گیرم. نمی دانم حقیقت ماجرا از کجایم دارد فریاد می زند؟چشم هایم؟ موهای پریشانم؟ حرکات دست پاچه ام؟