خب فکر می کنم رسم بر این است که وقتی یک دوره ی تاریخی زندگی تمام یا شروع می شود، وبلاگ نویس باید پست هوا کند! بالاخره درسم تمام شد و از یک دوره ی موقتی سگ دو زنی اومدم بیرون. توی تمام این روزها، تمام این اتفاقات، تمام آزمایش هایی که انجام دادیم یا ندادیم یا دادیم دستگاه جواب نداد و عدد سازی کردیم، یا استاد دلیل اتفاقات رو نمی گفت و خودم رو توی مقالات گم می کردم، یا نمی فهمیدم قسمت هایی رو، روزها و شب ها درگیر بودم با خودم، می نوشتم، فکر می کردم، می خوندم، سئوال می پرسیدم... از یه چیز خوشحالم. اونم انجام دادن کار باارزش یا جفت پا رفتن تو دهن مشاور و حرف گوش دادن به راهنما و این چیزها نبود. خودم که می فهمم این کار چقدر نقص دارد و چقدر لازم است نتایج ش با دقت تکرار شود. تنها خوشحالم که یک کاری که شروع کردم ، به موقع تمام کردم. چیزی که من را توی زندگی دیوانه و کلافه می کند نصفه ول کردن یک کاری ست. قرار بر این بود که شهریور دفاع کنم به هر قیمتی که شده، این کار را کردم و این برایم مهم و راضی کننده است. تصورم بر این بود که جلسه ی دفاع جای هندوانه قرض دادن است، و من هی سعی می کردم این اتفاق تهوع آور نیوفتد و برایم عواقب ش مهم نبود. اما لحظه ای که استادم گفت ایشون از بهترین دانشجوهای من بودند، تنها خودم می توانستم لذت ش را حس کنم.