نمی دونم از کی باز دوباره شروع کردم به سقوط کردن. حتی
یادم نمیاد کی همه چیز عادی بود و کی شروع به عجیب شدن کرد. از لحظه ای که امتحانم
کنسل شد شاید. از لحاظ زمانی عرض می کنم وگرنه نباید ربط (حداقل مستقیم ) به کنسلی
امتحانم داشته باشه. از یه روزای بعدش فقط می خواستم مست باشم و به هیچی فکر نکنم.
از روزای بعدترش که تو مهمونی واقعا مست شدم و برگشتم خونه و صبح شد و بعد عصر شد،
شروع کردم به سقوط کردن. سقوط کردن توی شخصیت من چند مرحله ی اصلی داره. اول شما
باید خودتو از همه پنهان کنی. در واقع پنهان در روابط ما می شه اینویزیبل بودن
دائم، جواب ندادن تلفن و حبس. تو مرحله ی دوم بالاخره شروع می کنی به عر زدن. به
هر بهانه ای که دم دست باشه. خانواده ی رو اعصاب، دوستان بی ملاحظه یا تموم شدن
سریال! مرحله ی بعد مرحله ی فرو رفتن ِ . خیلی عمیق و نامحسوس. تو این مرحله 15
ساعت در روز می خوابم و باز خسته ام. جمع کردن اتاقم و ظرف شستن از سخت ترین کارهای
دنیاست چون جفت شون بی فایده اند. تمام حس ها عمیق و موندگار می شن تو روحم.
عصبانیت چند برابر می شه و سختی ها عذاب آورتر. فکر کنم امروز 3 روزه که وارد این
مرحله شدم و حسابی کلافه ام. از 3 روز پیش که کلی اشتباه کردم تو جواب دادن سئوال های ریدینگ وارد
این فاز شدم. یعنی از یک عصبانیت زننده شروع شد. بعد فکر کردم که دیگه خودمو دوست
ندارم و حوصله ی ادامه دادن ندارم و راحت تره که بمیرم. توی این مرحله فکر می کنی
دیگه راه نجاتی برای این سقوط ت نیست ، اگرم هست تو هیچ میلی نداری بری سراغ ش. اما
من با تمام بی میلی و خستگی و بی حوصلگی تو گوگل سرچ کردم که راه بیرون اومدن از
این وضع چیه؟ جواب نگرفتم. بعد از دوستان پرسیدم گفتن قدم زدن و نوشتن. که اولی کار
بسیار سختیه تو این سرما، کلی لباس می پوشی بازم معلوم نیس کافیه یا زیادیه یا چی.
خیابون ها سردن و پر از شلوغی. آدم ها بد ان یا خیلی سرشون شلوغه که برای احساسات
دیگران اهمیت قائل شن. قیمت ها همیشه برای پول توی کیفم زیادن. بعد با این همه
خستگی ناشی از راه رفتن و فکر کردن نمی دونم چه کار کنم. باید برگردم تو اتاقم و
بخوابم. نوشتن اما راه بهتری بود. اگرچه الان با توجه به میزان فشاری که به ذهنم و
دستم آوردم فقط باید بروم بخوابم تا سرحال شوم. خدافظ
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر