خیلی وقت است که می خوام بنویسم از کلی اتفاق دوروبرم ولی
صفحه ی سفید ورد رو که باز می کنم منصرف می شم بس که ذوق و سلیقه م خشک شده و یه
بیابون بی آب و علف از افکار کهنه برام مونده. اما چون آخر ساله باید حتما یه پست
هوا کنم تا بعدا یادم باشد سال 91 کجا بودم و چه می کردم.
اول. پــــــــــنج ماه طولانی مشغول انگلیسی خوندن بودم که
نتیجه ش این شد که کلی از انگلیسی خسته شدم و همینطور از خودم و همه چیز اطراف! حس
می کنم خیلی انرژی سوزوندم در این پروسه که بالای 50 درصدش به کار مفید تبدیل نشد.
با این همه، روز امتحان آیلتس را خیلی دوست داشتم و با کلی آدم جدید آشنا شدم تو
همین 2-3 ساعتی که علافمون کردند! بچه هایی که سر ددلاین اومده بودن امتحان بدن،
اونایی که استرس داشتند، بی خیال بودند، مسخره بازی در می آوردند، خاطره تعریف می
کردند... بعد یادم افتاد که درس خوندن روزای امتحان هرچقدرم سخت ولی توی یک
کتابخونه شلوغ چقدر ترجیح داره به درس خوندن تنهایی گوشه ی اتاق و خودخوری و تو سر
خود زدن.
دوم. برای تاندون بازوی دست راستم یک اتفاقی افتاده که هنوز
مطمئن نیستم چی هست و چه علتی دارد. اسپاسم و حس فشار و کشش و درد دارم. از ورزش
است یا پشت لپ تاپ نشستن های طولانی یا استرس نمی دانم. خلاصه هر روز می روم
فیزیوتراپی، هی آرایش می کنم هی لباس های تر و تمیز تنم می کنم تا توی یک اتاقک غمگین
با چند تا سیم بازویم را وصل کنند به جریان برق و اشعه آی آر بتابانند رویش. خانوم
منشی اش خیلی آدم نایسی است ولی من نمی دانم چرا هر وقت لازم است، نایسی ام نمی
آید! بیشتر دلم می خواست آقای فیزیوتراپ جووان تر باشد و با من شوخی کند و گل
بگوییم و گل بشنویم.
سوم. حسابی معتاد شده ام به باشگاهی که می روم. آدم های فوق
العاده جالبی آنجا هستند. برای همدیگر قصه هایی درست کرده ایم و اگر نبینم شان
غمبرک می زنم. زن ها موجودات بامزه ای هستند. وقتی همه ی جزئیات زندگی شان را
برایت تعریف می کنند بیشتر این را می فهمی. وقتی مدل استدلال کردن شان را می شنوی
که اتفاقا زیاد هم کلیشه ای نیست، وقتی آرزوهای شان را صادقانه با تو درمیان می
گذارند می فهمی که وای! وسط زندگی این خانوم ها چقدر سوژه است، چقدر قصه است که
هنوز کسی فیلم شان را نساخته.
چهارم. باز من خودم را بسته ام به دکتر و دوا. دوباره شروع
کرده ام با قرص مثل اسمارتیز رفتار کردن و مطب های دکتر رو هم خونه دومم فرض می
کنم. فک کنم روی هر ماده ی قابل آزمایشی که در خونم بود آزمایش کردند و یکی از کشوهای
میزتوالتم را پر کرده ام از قرص و آمپول ولی همچنان فکر می کنم درمان نشده ام.
آخرین بار از مطب دکتر که درآمدم نشستم توی تاکسی وسط یک زن و مرد غریبه، زارت زدم
زیر گریه. طبعا برام نگاه کردن مردم مهم نبوده که همینجوری ادامه دادم تا تاکسی
بعدی... فکر کنم آخرین دکتر سال 91 که می روم روانپزشکی باشد که تازگی وقت گرفته
ام ازش.
پنجم. با این که امسال پروژه ی عظیم خودداغون کنی روی خودم
پیاده کردم و روزها و شب های زیادی دوست داشتم بزنم خودم رو منهدم کنم، امسال
بیشتر از همیشه به بهانه ی مختلف جشن گرفتیم! دوستان زیادی پیدا کردم و اصلا یکی
از فاکتورهای خوب بودن سال می تواند به تعداد آدم های جالبی که ملاقات کردی نسبت
داده شود. اینقدر که امسال آشپزی کردم، غذاهای جدید رو تست کردم، مدل به مدل لباس
عوض کردم، مست کردم و رقصیدم در هیچ سال از زندگی م نکرده بودم و از این بابت
خوشحالم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر