صبح ها که از باشگاه بر می گردم خونه، انگار در جهنم به روم باز می شه. یک هفته اس که شروع کردم به گند زدن به اتاق م و آشپزخونه. اول با نشستن ظرفها بعد هم جا به جا نکردن شون و آشپزی نکردن. بعد هم با ریختن تمام لباسام کف اتاق. ینی کف اتاق یه پتوی اندکی پهنه و تمام لباسای باشگاهمو یه راست می ریزم روش. بعد هم شلوار بیرونی و لباس زیر. بعد می رسیم به این میز لپ تاپ که همه چیز مثل شکلات ، کرم، دفتر کتاب، لیوان و دوربین عکاسی روش هست. از همه وضع خراب تر هم میزتوالتمه که تقریبا هر چیزی دستم هست می ذارم روش و پدهای لاکی و دستمال مرطوب های استفاده شده رو هم دور نمی ریزم. کلید رو می ندازی میایی تو و یک همچین وضعی رو می بینی فقط دوس داری بری عق بزنی. کارهای روزانه شامل پختن برنجه که همونم کار تکراری و رو اعصابی شده و نوشتن یک مقاله کذایی درباره ی داروی ضد ایذر. دومی به شدت بی حوصله م می کند و دوست دارم بروم یک عدد قرص دیازپام بخورم و بمیرم تا شاید یادم برود در دنیا بیماری ای به این وحشتناکی وجود دارد و ما داریم خیلی ابتدایی دست و پا می زنیم تا درمان ش کنیم. شاید هم لازم باشد اون بطری آب جو که توی یخچال هست را سر بکشم بعد هم از خانه مان بروم بیرون کاملا بی هدف. البته همین الان باید یکی ش رو انتخاب کنم چون مشروب رو قرص یا قرص رو مشروب بدترین کاری است که آدم می تواند با معده و کل سیستم بیولوژیک ش انجام دهد. جالب است با اینکه حس می کنم توی جهنم هستم و لازم است به درک بروم اینقدر را می فهمم که قرص روی مشروب چیز بدی است. خواهرم هر لحظه ممکن است برسد و من افسوس می خورم کاش تنها بودم که با خیال راحت توی جهنمم دور بزنم و به کسی جواب پس ندهم. باید اینقدر وقت کشی کنم که برنج بپزم چون نمی شود غذا را گذاشت روی گاز و خوابید. بعدا دهن ت را سرویس می کنند که تو اینقدر شعور نداری که بفهمی غذا ممکن است بسوزد؟ نمی دانند دیازپام نازنین این چیزها سرش نمی شود.