موقعیت : برگشته از باشگاه

افکار پراکنده: چرا من آدم نایس تری نیستم؟ سیرسلی؟! چرا من از مدل آدما نیستم که هر چی سرشون بیاد باز یه لبخند قشنگ رو لب شونه؟ اینا که بی هیچ انگیزه ی خاصی هر روز آرایش می کنند و مو درست کنند؟ بعد افکارشون رو بلند بلند اعلام می کنند تازه با مطالعه و با سنس آو هیومر  هم هستند. چرا من همیشه در ظاهر آدم مظلومه و خوبه ام و مارمولک بازی هام در خفاس؟ الان سخت دارم فکر می کنم کجا اینو یاد گرفتم؟ تو مدرسه برای معلم ها همیشه بچه ی همکارشون بودم که معتقد بودند خیلی دختر خوبیه و شلوغ نمی کنه و درس خونه. دارم فکر می کنم قبل از هر چیزی تو این کشور لازمه همه مدرسه ها رو با تبر کوبید جاش پارک و بستنی فروشی ساخت. چون خیلی خیلی طول کشید تا فهمیدم آدم خوب وجود نداره و دخترهای خوب و ساکت و درس خون یه روزی از یه جایی شون می زنه بیرون که دیگه با هیچ روشی نمی شه جمع ش کرد و راهش همون ابزار خشونت با تبر و این حرفاست. مامانم یک آدم تر و تمیز و اتوکشیده است. در بچگی معتقد بود ما نباید قرص و دارو بخوریم اصلا. توی غذاهامون نباید چربی اضافی باشه و حتی نباید گریه کنیم. بعدش من یک آدم دارو بخور حرفه ای و دوست دار غذای چرب و گریهو  از آب در اومدم. فکر می کردم اگه این چیزها ازم منع شده یه روزی باید به خودم ثابت کنم می تونم بد باشم (طبق تعریف) الان که دارم فکر می کنم زندگی م تبدیل شده به سه بخش از نظر زمانی : دختر خوبی بودن صرف ، حرکت کردن به شدت خارج لاین و یه مخلوط داغون کننده ای از این دو تا. اینجوری شد که ما تبدیل شدیم به دختر ساکته و خیلی خوبه تو باشگاه که صداش اصلا در نمیاد و همه رویکرشون بهش آخی نازیه ولی در عین حال افکار پلیدی از سرش می گذره که هیچ کدوم از بغل دستی ها فکرش رو هم نمی تونند بکنند. 

کانکلوژن: این موجود خطرناک که منم فعلا از یک جاهایی ش زده بیرون و خواست جهانیان را در جریان بگذارد که یک همچین وضعی.