گزارش از یک روز در ظاهر دلپذیر و عالی و در باطن جانفرسا و خونخوار

صبح به حالت های بدی رسید. از قایم شدن پشت ستون و لال مونی گرفتن و تصمیم های بزرگ افتضاح گرفتن. بعد هم رسید به قایم شدن تو جمعیت مترو و فرو رفتن تو فکر تا اونجا که یادت بره باید کدوم ایستگاه پیاده شی. تو این فکر که تو آدم بدی هستی واقعا. بد. اینکه مردم باید ازت متنفر باشن. بعد هم غرق در بچگی و خاطرات بدش. بعدازظهر هم به این خیال گذشت که بتونی در سکوت کاری غرق شی بعدش هم بمیری. ولی متاسفانه اینقدر عرق ریختی و بغض کردی و دوباره برگشتی حال اول که تونستی سروایو کنی.

هر چی که می تونم می خوام علائم نگارشی رو رعایت نکنم، نیم فاصله و فارسی نوشتن همه ی کلمات و جملات ساده و فلان و بهمان. حححححححححححححح