هشت ماه شد و من هنوز نکندم. اعتراف بزرگیه که من هنوز نتونسته بودم یک بار هم به زبون بیارم ش یا بنویسم ش. هر بلایی می شد سر خودم آوردم و هر دفعه گفتم حق ت بود. چقدر تو خونه حبس ت کنم؟ چقدر آسیب پذیر و حساس ت کنم نسبت به آسیب های اطراف؟ چقدر با فکر کردن دائم مغزت رو خورد کنم، قلب ت رو بشکنم، حس ت رو نابود کنم؟ پس چرا نابود شدنی نیستی لعنتی؟ این همه مقاومت برای چیه؟