بازگشت وبلاگ نویس

هر روز داری با سطح انرژی پایین زندگی می کنی ینی همیشه سرگیجه داری، حس افتادن داری، حس خالی شدن از ته وجودت، لرزیدن و سردی دست ها، حس بی تفاوتی، حس بی حسی، حس ناتوانی. انرژی پایین ینی کوتاه جواب می دی یا اصلا جواب نمی دی، ینی از یه راهی وارد می شی که کم ترین حرف توش باشه و بیشترین سکوت، ینی به هر قیمتی هم که شده از تنهایی ت محافظت می کنی، ینی سیاوش قمیشی و یک اتاق تاریک، ینی خیره شدن به سقف، فرو رفتن تو صفحه ی مانیتور، چند تا قرص خواب آور، دروغ ساختن های پی در پی و لبخندهای ساختگی. سطح انرژی پایین حال اون لحظه است که تو بارون اینقدر تو خیابون می مونی که به لرزیدن بیفتی، اون لحظه که تصمیم می گیری غذا نخوری، اون لحظه که خوشحال و راضی می دویی تا برسی به تخت ت، پتوت و سقف ت.