امان از وقتی که خوش رنگ شدن قرمزی موهات برات مهم نیست، به گوشواره های فروشی تو مترو نگاه نمی کنی، به بچه ها تو کوچه خیابان لبخند نمی زنی، پُلیش ناخن هات برات مهم نیست، قشنگ کردن تیتر و لید و مطلب برات مهم نیست، امتحان کردن طعم شیرینی جدید برات فرقی نداره، غذاهای چرب و تند برات جذاب نیستن، سریال؟ از شخصیت همه ی آدمای همه ی سریال ها بدت میاد، حوصله ی فیس بوک و وبلاگ نداری، جوش صورتت برات مهم نیست، کرم خریدن خوشحال ت نمی کنه، دغدغه ت خرید کردن نیست؛ حتی اون تاپ صورتی که ونک دیدی، اون گوشواره های بامزه، اون شلوار سبز خوشگله، اون شال بنفش خیلی یکدست، اون کیف چرم قهوه ای سوخته، اون زیر سارافنی های خوش رنگ...