کلونازپام

چهارشنبه بهترین شب هفته است. شبی که می تونم یه دونه کلونازپام بخورم و نگران فردا نباشم. و صبح پنجشنبه؟ از بهترین ساعت های هفته است. صبح در حالی چشماتو باز می کنی که انگار از خواب چند روزه بیدار شدی. انگار تو کما بودی و تازه برگشتی به زندگی جدید. سر و صداها رو تو خونه حس نمی کنی. آن چنان راحت و آسوده چشماتو می ذاری رو هم که انگار به دنیا اومدی که فقط بگیری بخوابی. بعد کم کم بیدار می شی. بلند که شدی منگی و سرخوش. به لیوان چایی لبخند می زنی، با نون و خامه و عسل خوش و بش می کنی. بعد در همون حال، خوردن چایی از بهترین حس های دنیاست. مثل بالش خنکه وقتی که گرمته، مثل بوسه و آغوش اول صبح اصلا. بعد میای روی کاناپه می افتی. ذهن ت نمی کشه به فکرای ناراحت کننده و بدبختی ها، واسه خودش خوشحاله. اصلا نمی فهمه که چیزهای سخت توی زندگی وجود دارن، مثل بهتر کار کردن، انتخاب دانشگاه و کشوری برای مهاجرت، مثل پول درآوردن، دندون پزشکی رفتن، پاسپورت رو عوض کردن، اخلاقتو بهتر کردن و رفتارت رو با خانواده ت عوض کردن. اصلا انگار همچین پدیده هایی توی زندگی ت نیستن. زندگی ت ساده است و کوچیک. مثل پوست کندن یه انار و لذت بردن از تک تک دونه هاش، مثل خوردن یک کاسه بستنی کنار شوفاژ و با لباس بافتنی، مثل شامپو زدن به سرت تو حموم. بعد از همه ی اینها خزیدن توی تخت خواب به جهت خواب عصر از بزرگترین لذت هاست. مخصوصا وقتی اتاق تاریکه و یه پتوی نرم رو تختت افتاده. اون وقت یه جوری می خوابی که انگار بالش نقطه ی اتصال تو به جهان آرامش و خوبی هاست.