آدمیزاد ساعت 10 شب از خستگی خوابش ببرد بعد ساعت 5 صبح با یک کابوس وحشتناک در مورد مردم ِ وحشی ِ متجاوز ِ دزد از خواب بپرد، بعد کمی دور خانه بچرخد ببیند همه چطور آرام خوابیده اند، دست و صورتش را بشورد و دوباره خواب یک جنگل ِ تاریک مخوف را ببیند که از روی ریل راه آهن، ماشین ها رانندگی می کنند و کلی جادوگر و چیزهای عجیب تویش پیدا می شود، ایندفعه مادر آدم، آدم را بیدار کند شربت معده بدهد، آدم که کلا بیدار شده و فهمیده همه چیز خوابی بیش نیست، دوباره نیم ساعت بعد به خواب می رود و خواب رتبه های نجومی کنکور می بیند و اینکه هیچ گورستانی اسم او را به عنوان قبول شده ، ننوشته است! بعد این آدمیزاد ِ لعنتی یعنی چقدر فکر بد تو کله ش هست؟ یعنی چقدر دقیقا؟!

دایره خوشبختی

یک روز اواسط غروبِ کش دار و خواب آلود ، درحالی که از سردرد دست هایت را دور سرت نگه داشته ای و روی تخت چمباته زده ای، خوشحال کننده ترین خبر می تواند این باشد که مادر، خواهر و پدرت با هم تصمیم می گیرند که از خانه بیرون بروند و صداهای ناهنجار ِ شیر آب آشپزخانه، سشوار، غرغر، مخلوطی از صدای تام ویتس و گوگوش را هم با خودشان ببرند.

در یک روز، اواخر ِ زمستان ِ رخوتناک و بی حوصله از رخت خواب بلند می شوی، حوله ی کتی سبزت را با خودت می بری تا آشپزخانه، قرص سردرد را از بالای یخچال پیدا می کنی و می ندازی بالا، حوله را به گیره ی لباس آویزان می کنی و لخت دور خانه می چرخی و بالاخره خودت را می اندازی توی حمام . قبل از هر چیز شیر دوش را باز می کنی و می گذاری آب تا شعاع بیست سانتی متری یک دایره بپاشد کف حمام و سعی می کنی خودت را درست در مرکزی ترین نقطه ی دایره جای دهی ، بعد توده نسبتا بزرگی از شامپو را می گذاری کف دستت، بعد هم می مالی اش به موهای نسبتا بلندت و چنگ می زنی شان؛ درست مثل گل بازی توی کوچه خیابان بچگی مان. بعد در همان حال روی چهار پایه ی کوچک حمام می نشینی و فکرت از راه پله های دانشکده علوم فرار می کند به خواب ِ دیشب، از احتمالی ترین رتبه ی کنکور می پرد به خانوم چادری ای که امروز توی مطب دکتر دیدی، از کتاب ارشد شیمی- فیزیک پوران پژوهش 100 درجه می چرخد به سرنوشت خانوم ش و س و م.

خودت را که نگاه می کنی کف حمام نشسته ای ، داری به سقف نگاه می کنی و بدن ت در توده ای از آب و کفِ شامپو گم شده است. از وقتی ا.ن رئیس جمهور شده ، من فکر می کنم هر چیز عجیبی ممکن است رخ بدهد، مثلا اینکه همین حالا زلزله ی 8 ریشتری بیاید و سقف حمام بریزد روی سرم و یا یک دزد وحشیانه در را بشکند بیاید توی حمام، یا فردا صبح که بلند می شویم وزرات علوم امتحان کارشناسی ارشد را باطل کرده باشد،یا اینکه ایمیل ت را که باز می کنی یک نامه ی بلند از پدرت ببینی که تویش نوشته شده من خواننده ی وبلاگت هستم و تمام دست نوشته هایت را دیده ام و تک تک دروغ هایی که به ما می گویی را می دانم. یا یکی از همین روزها بفهمی با همه ی تهمیداتی که انجام داده ای یک نطفه ی آدمیزاد چسبیده است به دیواره ی رحمت یا دوست پسرت یک روز صبح از خواب بیدار شود و تصمیم بگیرد رابطه تان را کات کند و عواقب بعدی را به تخمش هم نگیرد.

نیم ساعت است که این کله پر از کف است ، منتظرم که چربی ها حسابی وقت داشته باشند خودشان را با سر ِ چربی دوست ِ شامپو مخلوط کنند. بلند می شوم زیر آن دایره ی بیست سانتی می ایستم و تمام فکرها را همراه آن چربی های ماسیده به سرم می شورم و با چشم تا روانه ی چاه وسط حمام می شوند، دنبالشان می کنم. توده ی شامپوی بعدی را می مالم به سرم و دوباره به مسیر کف ها از روی پستان ها، شکم و ران پاها تا کف حمام خیره می شوم و به محض خارج شدن از دایره بیست سانتی ، با دست روی آینه ی بخار گرفته ی حمام می نویسم V.

یاح یاح یاح یاح

به علت فوت سیستم کامنتینگ هالواسکن، اینجانب از صبح مشغول عوض کردن الگوی وبلاگ به سیستم قدیمی بلاگر و جایگزین کردن آن با یکی از سیستم های ChronoEngine ، YACCS ، disqus ، Intense debate و ... می باشم. با توجه به این نکته که اینجانب از برنامه نویسی کامپیوتر به اندازه ی اسب های آبی هم اطلاعات نداشته ام، با نبوغ ذاتی خود موفق گشته ام سیستم دیسکاس را به این وبلاگ اضافه کنم و در عوض آن نوشته ها را کلا به سمت چپ پرانده ام و فاصله ی مناسب پاراگراف ها را نیز به گـ ا داده ام!

مچکرم

فرح آباد ِ ساکت، فرح آباد ِ بی آشغال، بی شلوغی کاری ِ پسربچه های بازیگوش و دختربچه های جیغ جیغو، فرح آباد ِ طوفانی و پر موج، فرح آباد ِ عاصی ، فرح آباد ِ طولانی ِ تمام نشدنی

و مچکرم ِ ویژه جهت همراهی دوست عزیزم

وصف حال

دنیا شلوغه دیگه، همه آدم‌ها که تو یه شهر جا نمی‌شن، همه که نمی‌تونن یه‌ جا درس بخونن، یه جا کار کنن، یه جا زندگی کنن. مجبورن پخش بشن تو دنیا. این گریه داره؟ می‌شه به خاطر این که دنیا شلوغ شده غصه خورد؟ همون‌قدر احمقانه‌ست که برای دور بودن خورشید گریه کنی. حالا برو دست و روت رو بشور. برمی‌گرده.

امروز بالاخره بلند شدم شال و کلاه کردم رفتم خیابان های ساری را بگردم، البته جایی که برای گشتن نیست، اگر ماهها هم از این شهر دور بوده باشی، همه جا مثل قبل است چهره ی مردم هم حتی تکراری ست. رفته بودم کتاب فروشی، قبل ش هم تماس گرفتم ببینم اگر کتابهای موردنظرم را ندارند زحمت بیرون رفتن و اعصاب خوردکنی و فحش دادن به شهر را به خودم ندهم. از دیروز تمام تلاشم را کردم کارهای جدید و هیجان انگیز بکنم و کلی با خودم خوش بگذرانم. اما دریغ، نتیجه ش این بود که 45 دقیقه یک بند گریه کردم ؛پای کامیپوتر، جلوی میز شام، موقع کتاب خواندن، موقع اس ام اس جواب دادن، موقع مسواک زدن... برای هیچ کس هم نتوانستم توضیح بدهم دقیقا چرا گریه می کنم!
به دوستانم زنگ زدم، همه سرشان را به شوهری ، درسی چیزی گرم کرده بودند، به همه گفتم من اینجا احساس غریبگی می کنم. حسابی هم بهم خندیدند ، گفتند 3 روز رفتی تهران یادت رفته که 15 سال کجا زندگی کردی؟! حرفی نزدم. تمام روز به خودم گفتم یک جای کار تو می لنگد. مگر این همه آدم توی روستاها و دهستان ها زندگی نمی کنند و لذت نمی برند از زندگی شان؟ راستش خیلی با خودم فکر کردم. دیدم حتی اگر هیچ دوستی هم ندارم دلیل نمی شود اینقدر ناراضی و افسرده باشم.
اصلا این چند روزی که می خواستم به خودم استراحت بدهم تا دوباره برای کنکور دانشگاه آزاد درس بخوانم هم اشتباه بود. باید واحد بغلی خانه را تمیز کنم، یک میز و صندلی بگذارم آنجا و روزی 10 ساعت درس بخوانم.

و زندگی وقفه های کوتاه مدت و دیربه دیر ِ عاشقانه، دلبرانه، سکرآور، خواستنی، هیجان انگیز ، زنده و پویایی ست در میان دریایی از جان کندن ها، غصه خوردن ها، بغض کردن ها ، خاکسترشدن ها، ثابت شدن ها و گندیدن ها.

آدم ممکنه تو پختن زرشک پلو مرغ چند بار دچار سوتی بشه ؟ مثلا پیاز رو با سیر اشتباه بگیره؟ بعد یعنی ندونه چقدر باید پیازو پوست کنه؟ چون هر چی پوست می کنه بازم پوست داره! بعد برنجو که خیس خورده داره می ذاره تو پلوپز هم روغن یادش بره بریزه هم نمک! حتی وسط کار وقتی می بینه درجه ی اتوماتیک پلوپز داره به سمت آف می ره ، به شددت به فکر فرو بره و حتی خیال کنه خونه جن داره و درجه ی پلوپز رو برگردونه سر جاش! بعد فک کن که مثلا موقع حل کردن زعفرون تو آب مرغ، از کارد استفاده کنه! بعد حتی می شه تصور کرد روغنو تو تابه بریزه بدون اینکه در روغن رو برداره....
با تشکر و قدردانی از گوگل و جمعی از دوستان که ما را تهیه این برنامه یاری دادند!

به من گفته: تو که قبلا اینقدر ترسو نبودی. حتی گفته از دوره دبیرستان که می شناسمت خیلی شجاع بودی. الان از خیابونم می ترسی رد بشی!

امشب اینترنت حالش از همیشه بهتر است،امروز برگه کنکور را که دادند دستم باورم نمی شد این همه بلد باشم و این همه درس خوانده باشم. زیر چشم چپ م یک گود کوچک افتاده از بی خوابی و اضطراب تمام نشدنی ِ این روزها و شب ها. 

امشب قلبم آرام گرفته، اما خوابم نمی برد همچنان، نمی دانم به تست هایی که احتمالا غلط زده ام فکر کنم یا تست هایی که احتمالا درست زده ام! یا به هیچ کدام و به فردا و پس فردا ، به تو و عشق فک کنم.

امروز بعد از 10 روز از خانه بیرون آمدم. آفتاب را دیدم. باران را دیدم. آدمها را دیدم. با خودم فکر کردم زندگی ام می تواند اینقدر تلخ و سرد و تنها نباشد.

حتی فکر کردم قدرتمندتر شده ام و می توانم کمتر گریه کنم و بیشتر بخندم. 

من امروز بعد از یک ماه نیم زندگی بی موسیقی با آهنگ دم دستی و مبتذل ضبط ماشین پر شدم از شادی .

فردا و پس فردا و روز بعدش در این خانه جشنی برپاست.

تو را من، 

               چشم در راهم

مچکرم

زندگی نکبت یعنی برای اینکه به مادرت ثابت کنی مهمانی که به خانه دعوت خواهی کرد، پسر نیست و دختر است مجبور شوی با تلفن خودت تماس بگیری و با صدای بوق بوق حرف بزنی و مکالمات ساختگی ات را تکرار کنی!

دلشوره دارم.

بعضی مواقع بدجوری می افتی به جان خودت و زندگی ات...اما درست وقتی که ذهن ت انفجاری ست از مطالب بیوشیمی و ژنتیک و با هر نگاهی به کاغذ خلاصه نویسی، آه را نهادت بلند می شود...

وعده ی ما؛30 بهمن!

بارللها! خودت حتی شاید بدانی خیلی هم شایستگی فوق لیسانس گرفتن را نداریم، حتی به تریپمان هم نمی آید شاگرد زرنگ ها زنگ بزنند به موبایلمان اشکال درسی بپرسند، ولی باراللها خودت ما را توی کشوری دنیا آوردی که از هر آنچه شایستگی اش را داشتیم منع مان کردند و چشم غره هم رفتند، یک تو دهنی هم زدند بهمان ، به قول دوستی سهمیه ی منطقه محروم برایمان حساب کن! یه معجزه ای رخ بنما و ما را در امتحان الهی ت قبول کن! راه دوری نمی رود!

سکــــــــوت ممتد، ژنتیک؛از کلاسیک تا ژنومیک، جزوه های درهم و برهم ، مخلوطی از پوست موز-گوشی موبایل-برگه های چـرک نویس، آب سرد حمام ، افسردگی ِ بعد از خـ ـودارضـ ـائی، مبحث مهندسی ژنتیک، سکــــوت، لب و لوچه ی آویزان.

ینی تا چند وقت دیگه از غصه دق خواهم کرد ؟

می خواهم زنده بمانم

سوزش سر معده دارم. بچه ها گفتند از استرس و این چیزهاست. مامان می گوید زیاد فست فود می خوری.

همه ی تست های زیست سلولی مولکولی و بیوشیمی را همین الان تمام کردم. کاش هیچ نکته ی ریزی آن وسط مسط ها از دستم در نرفته باشد.

بابا دیشب قهر کرد از پیشمان رفت. ترافیک تهران وقتی باران می آید چیز غیرقابل تحملی می شود. سر کلاس بودم. بهشان گفتم آژانس می گیرم. بابا با اصرار احمقانه ای از سر کلاس کشاندم بیرون و به مادرم گفت باید بچه ات را تحویل ت بدهم! بعد هم رفت. گفت برنمی گردم. ولی مطمئنم چند روز دیگر سرو کله ش پیدا می شود.

از الان تا کنکورم هر راهی بلدم به کار می گیرم تا از درس هایمان هیچ چیز نباشد که بلد نباشم.

یک روز بارانی پر از اضطراب و بغض ، تا اطلاع ثانوی از خیابانهای تهران خداحافظی کردم.

زندگی ام شده است روزهای پر تنش و شبهای رخوتناک. ای کاش زنده بمانم.