باید قلب را بِکنی، پرت کنی زیر پات، یک لگد هم رویش؛ فعلا این تنها راه حل است.

درست در یک لحظه است که استیصال حمله می کند. تو آدم قوی ای بوده ای. همه چیز اطراف ت ( که جای جای شان پر از غم و دلخوری و نفرت است) را نادیده گرفته ای. تو قوی بوده ای. چشم ت را از جلوی ماشین سبز گشت ارشاد چرخانده ای، تو به سرعت درس هایت را کامل خوانده ای، در مترو له شده ای، تو پشتکار داشته ای، تو حال ضعیف و بی غذایی و بی خوابی را تحمل کرده ای، تو گریه های شبانه را هر صبح نادید گرفته ای، تو به همه هم امیدواری داده ای. تو خودت را نجات داده ای. تو خبرهای افتضاح را نگاه کرده ای و لب ها را گزیده ای و از فکر کردن به گوشه ای پناه گرفته ای، تو روزها خودت را حبس کرده ای تا نبینی و نشنوی. اما فقط یک لحظه است که فرو می پاشی. از یه لحظه به بعد دیگر نمی توانی. دیگر تمام شده ای...

ناتانائیل، خوشی را در بغل مردم جستجو نکن
باتشکر از دوست

اگر فقط برای یک هفته می خوام بیام ساری و از این بابت خوشحالم فقط به خاطر توئه. نه دلم دریا می خواهد نه جنگل نه هوای خوب. دلم خنده می خواهد و پیش تو نشستن و مرور کردن خاطرات 14 ساله مان.

مادر

نگران نرمی تشک تختت می شود، تشک می خرد، رو تختی می دوزد می آورد . نگران غذا خوردن ت می شود، کباب درست می کند، آب میوه می گیرد، میوه ها رو پوست می کند و چایی شیرین ت را هم می زند. نگران لباس هایت می شود که به اندازه کافی خنک و راحت نیست ، پیراهن صورتی می خرد و تاپ های ت را می شورد، دکمه ی مانتو ات را می دوزد. نگران است که پشت میز کامپیوتر نشسته ای کمر درد بگیری، پیچ صندلی چرخ دار و زوایه اش را تنظیم می کند. نگران امتحان ت است، از کمد شلوغ پلوغ دنبال یک جزوه می گردد. پول دسته می کند می گذارد روی میزت... (نوشته پایانی ندارد)

موسیقی خوب به موسیقی ای می گن که وقتی شما برای ساعت ها بی حال افتادی رو تخت ت و جزوه هات و به سقف نگاه می کنی و در عوالم افسردگی سیر می کنی، قطعه ی اول شو که بشنوی از جات نیمه بلند شی و یه نگاه به سرو وضع ت کنی و با خودت بگی: شایدم هنوز بشه ادامه داد

مامان اینها دارند اسباب کشی می کنند. خانه ای خریده اند که من ندیده ام ولی هی زنگ می زنند ازش تعریف می کنند. حسابی جدا افتاده ام از خانواده و بفهمی نفهمی مستقل شده ام.
پی نوشت: گفتند خانه 3 خوابه است. با خودم گفتم یعنی من هم هنوز یک اتاق توی خونه ساری دارم، خواهرم یکی و مادر و پدرم یکی لابد. بعد خواهرم گفت نه ، بابا می خواهد یکی از اتاق ها را بکند اتاق کار! من نمی دونم اتاق کار دیگه چه کوفتیه؟! البته بدم نیست اگه بابا بره توش بازی کنه و سرگرم باشه!

خب بالاخره موقعی رسید که من از میزان احترامی که به کسی گذاشته بودم پشیمون شدم. اگر شاهد گفتگو و رفتار اخیر من با دوستی بودید از این که هی نمی گویم خفه شو، برو گمشو یا اینها یک پس گردنی به من می زدید!

تو جزوهه نوشته کلاژن در صنعت چسب سازی کاربرد دارد. این تیترشه. بعد توضیح اش هست: چسب های خوبی با کلاژن می سازند! نه ، آدم چی بگه خب

از نکات روحیه بخش یک خانه که من تویش حبس شده باشم، 3 شاخه گل زنبق سفید و آبی ِ رو میزه.

اگر جاروبرقی و پودر ظرف شوری وجود نداشت، از افسردگی دق می کردم. تمیز کردن خونه زندگی، راهکار درمانی ای ست که تا نیمی از دردهای زندگی من کاسته است امشب.
امضا. مانیکای درون :دی

وقتی که دیگر هیچ کاری نمی شود کرد باید وبلاگ نوشت. در وضعیتی هستم که خانه را گند گرفته است، یک موجود گرسنه هستم که باید بلند شود همه جا را جمع و جور کند و غذا درست کند. ولی این اصلا کار جالبی نیست. دیشب و امشب دو شبی هستند که من پاک زده است به مغزم. تمام مشکلات و بدبختی ها یکی یکی می آیند سراغم و من هم در جواب شان گریه سر می دهم. یعنی این مشکلات خودشان صف کشیده اند یکی یکی و کاملا به نوبت به مغز اینجاب رجوع می کنند. حتی از آخرین باری که من درس خوانده ام مدت ها می گذرد و امتحانات پایان ترم دارند شروع می شوند. ولی درس خواندن هم اصلا کار جالبی نیست در حال حاضر. وقتی مادرت زنگ می زند می گوید فشارم بالا رفته از بس مشاجره کردیم، وقتی استادت نمی فهمد، کلا نمی فهمد و اساسا نمی فهمد.وقتی به مخ ت می رسد که وای هنوز موفق نشده ای از رابطه قبلی موو آن کنی و باز می شینی ساعت ها به خاطرش اشک می ریزی، وقتی دکتر آب پاکی را می ریزد و می گوید چقدر دیر آمدی کاری نمی توانم بکنم، وقتی از معده درد تمام روز و شب به خودت می پیچی ، وقتی پول نداری که داروهایت را حساب کنی، وقتی توی گرما شرشر عرق بریزی و از شال ت ایراد بگیرند، وقتی برای دوستی دل تنگ باشی و احساساتت غلیظ تر از همیشه ولی زحمت تلفن جواب دادن هم به خودش ندهد، حوصله حرفایت را کلا و جزا نداشته باشد بعد خب حسی نمی ماند که حتی بروی توی آشپزخانه تخم مرغ را بندازی توی آب، بخوری تا معده دردت کمتر شود، یا حتی موهایت را خشک کنی یا پمپ کولر را بزنی که سرما نخوری. فقط صحبت های یک دوست می توانست امشب من را بسازد. و چون دوستی وجود ندارد، وبلاگ وجود دارد. چون وبلاگ ساکت است و حرف نمی زند فقط گریه می تواند این همه احساس منفی را از این مغز براند، فقط همین یک راه.

نیاز به هیچ حرف و شعاری نیست. فقط لازم است یک عابرپیاده ی بی اهمیت در یک روز معمولی باشی. اول مامورهای با لباس های تیره پلنگی، باتوم و گاز اشک آور و سپر که در دور میدان گرد هم آمده اند و کنار خیابان یه صف ایستاده اند نظرت را جلب خواهد کرد، بعد پیرزنی که با یکی شان حرف می زند، بعد بوق سرسام آور ماشین ها، بعد ترافیک وحشتناک، بعد غرغر راننده تاکسی ها، بعد پچ پچ های مردم، بعد مامورهایی که لبخند بر لب دارند، بعد چراغ های قرمزی که سبز نمی شوند ، بعد بوق ممتد ماشین ها، چراغ راهنمایی سبز می شود. بعد ماموری که وقتی بهش زل می زنی، نگاهش را می دزدد.

بدانید و آگاه باشید که یک ارگانیسم دارای مکانیسم های خودتنظیمی پیچیده ای می باشه
ساعت 6 و نیم صبح بیدار شدم. هی به خودم انرژی دادم و گفتن الان شروع می کنم به درس خوندن. صبحونه درست کردم. ظرفا رو شستم. ولی همین که جزوه ها رو باز کردم و صفحه اول رو خوندم مثل ماست چکیده افتادم رو کتابام و دوباره خوابم برد. خواب دیدم یکی عاشقم شده و یک روز تمام هی تو بغل هم بودیم. بعد بیدار شدم همچین سرحال، خوش اخلاق. بعله.

شکست خوردم. همون استیصال. همون حس مزخرف بعدش. همون نوشته های قبلی اصلن.

گربه های پارک لاله...