حال بهار تهران خوب است یعنی توی پارک پردیسان بادبادک هوا کنی و از زیر پل سیدخندان برا خودت گل بخری

درون مایه وبلاگو به گه کشیدم، خودم اطلاع دارم.

بلد نیستم آدم جدیدی به زندگی ام راه بدهم.تابلوی خطر ریده شدن

باید یک انجمی درست کنند مثلا انجمن دامپ شدگان!، یا همان شکست خوردگان عاطفه و روان

تو که معتقدی زندگی ات مثل قبل خوش رنگ و خوشحال نیست و لحظه های نفس گیر و باشکوه کم دارد ..... توهم داری.

از صبح تا شب نشسته باشی پای ای دی اس ال ، بعد نصف شب با جی پی آر اس داغون همراه اول وبلاگ بنویسی.

.شايد فردا همون شنبه اي باشه که ادم زندگي شو سرو سامون ميده و خوش اخلاق مي شه

اگه زندان اينترنت پر سرعت داشته باشه حاضرم برم!

شروع مجدد مشکلات خواب:|

خواستم بگم مردم عشق خنده ای هستیم

تو یک پاساژی بودیم ، شب شده بود ، در پاساژو قفل کرده بودند. مردم یکی یکی جمع شدن، فکر کردم خبریه، دیدم یکی رفته نگهبانو صدا کرده که کجایی پس؟ مردم اغتشاش کردن! نگهبانه هم دستش یه روزنامه بود لوله کرد گفت زود باشین برین الان می زنمتون! در رو باز کرد گفت قول بدین زود برین خونه ها! آقاهه برگشت زد رو شونه نگهبانه که آقا خیلی باحالی بعد هار هار هار همه زدن زیر خنده

جدایی نادر از سیمین ؛ جدایی سنت از مدرنیته

نکاتی درباره ی جدایی نادر از سیمین

مانند ساخته های پیشین اصغر فرهادی ؛ پر کشش
قبل از شروع فیلم دائم با خودم می گفتم بعد از چهارشنبه سوری و درباره ی الی چه سوپرایزی می تواند در انتظارم باشد؟ چه شگفتی دیگری می تواند حتی در حد و اندازه قبلی ها باشد؟ وقتی فیلم آغاز شد، دغدغه های ابتدایی را کاملا فراموش کرده بودم و درگیر کشش های فیلم به پرده سینما خیره بودم.

دو قشر متفاوت از جامعه ی ایرانی درگیر رابطه اند
یک رابطه، آن هم از نوع عاطفی آن. رابطه ای ست که مردم یک کشور به صرف بودن در یک فضای اجتماعی و سیاسی با هم دارند. می تواند مانند رابطه ی زن و شوهری به تصویر کشیده شود. یک طرف، مردمی که از اصول خود پایین نمی آیند و حاضر اند سنگر را به هر قیمتی حفظ کنند و خود را مدیون نسل گذشته می دانند ، در مقابل ( شاید هم در کنار ) مردمی که می خواهند فرار کنند و به هر کجا چنگ می اندازند تا آینده خود را بسازند.

قاضی دادگاه :چرا حاضر نیستید دخترتان در ایران بزرگ شود ؟ مگر ایران چه شرایطی دارد؟
سکوت

قانون : مسئله شما ، مسئله مهمی نیست
درابتدای فیلم سیمین با التماس به قاضی دادگاه می گوید پس من چی کار کنم؟ کجا برم؟ ، فرهادی در فاصله دو ساعت صورت مسئله را به ما توضیح می دهد و در انتهای فیلم ظاهربین ترین فرد پیدا می شود: قاضی (و مسئول قضاوت یک جامعه) : من قاضی ام، می دونم که مسئله شما مهم نیست.

اصغر فرهادی به مخاطب : صبر کنید ، قضاوت عجولانه ممنوع!
کارگردان فیلم به روال همیشه، برای هر قضاوت و پیش گویی به شما یک تو دهنی می زند. به ازای هر احساساتی شدن و قضاوت جلو جلو یک برگه رسوایی جدید رو می کند. در صحنه های دادگاه می دیدم که کارگردان ما را به صبر و آرامش تشویق می کند.

دروغ می گویم، دروغ می گویی، دروغ می گوییم ؛ سیستم دروغ پرور برای حفظ ارزشها و منافع
وقتی سیمین برای فرار از ایران دروغ می گوید و هر کاری می کند ، انگار می فهمیم ش. وقتی مرضیه دروغ می گوید می فهمیم از سر بدبختی و فقر است و چاره ای ندارد. وقتی اصولگرا ترین شخصیت فیلم دروغ می گوید، نا امیدانه به پرده سینما خیره می مانیم. وقتی ترمه ( که انگار نظاره گر و مخاطب فیلم است ) دروغ می گوید ، بر می گردیم به خودمان نگاه کنیم. وقتی سمیه ( دختر 4 ساله ) یاد می گیرد که دروغ بگوید، اشک ِ تاثیر در چشمهایمان حلقه می زند.

شهاب حسینی؛ متفاوت ، شگفت انگیز
شهاب حسینی زلف ها را کوتاه کرده بود و جسارت ش برای بازی در نقش متفاوت برای من ستودنی بود.

جنگ عقیدیتی دو طبقه
در این بین، تضاد طبقاتی هم به تصویر کشیده می شود. مرضیه و شوهرش در نقش طبقه پایین و مذهبی تر در مقابل سیمین و نادر در نقش طبقه مرفه و مدرن تر قرار می گیرند. جنگ لفظی میان نادر و حجت در دادگاه را به یاد بیاورید، حجت می گوید: شما فکر می کنید ما آدم نیستیم؟ ما دزدیم؟ بچه های شما آدم اند و بچه های ما توله سگ؟ . درگیری لفظی دیگر را به یاد بیاورید که دوباره در دادگاه به حجت می گویند: شما فکر می کنید خدا پیغمبر فقط برا خودتونن؟. جنگ هر روزه ی ما، پایان ناپزیر، تاریخی، پیچیده ، با دلایل و انگیزه های مختلف ، در تاکسی ها ، در گفتگوهای دو نفره، دادگاه ها...

نسل فردا قربانی خودخواهی های نسل امروز
فیلم هشدار می دهد. نادر از سیمین ، حقیقت از واقعیت دارند جدا می شوند. جدایی یعنی ما دیگر ما نیستیم. یعنی آشوبی در میان است. یعنی جدایی مسئله امروز ماست. نسلی که امروز دارد به بلوغ می رسد، بی شک قربانی این جدایی ست. وقتی هیچ کدام از دو طرف رابطه کوتاه نمی آیند نسل جدید باید در میان دغدغه و دل مشغولی رشد کند. نسلی که باید بین دو آینده ی نامعلوم ِ "ماندن و دلخوش بودن به دلبستگی هایش" و "رفتن و رویای شیرین تغییر" یکی را انتخاب کند.

همه در انتخاب خود تنهاییم
صحنه ی پایانی فیلم ترمه را نشان می دهد که اشک ریزان در محضر قاضی می خواهد بین پدر و مادرش یکی را انتخاب کند. قاضی از سیمین و نادر می خواهد بیرون اتاق منتظر بمانند. وقتی تیتراژ پایانی فیلم پخش می شود مردم از سر جای شان بلند نمی شوند ، این بار از شما می خواهند که انتخاب کنید، کارگردان پشت در منتظر انتخاب شما می ماند.

يه ديوونه اي مثل من که بياد بريم بازار تهران درشکه سوار شيم

.

اينکه برا ادم وقت بذارن،اينکه با حوصله جوابتو بدن، اينکه علائم نگارشي
رو رعايت کنن، اينکه با دليل ساده و واضح برات توضيح بدن ...خواستم بگم
چه حس اميدوار کننده اي داره

هنوز همون وضع،حتي بدتر.

ساعت 2 نیمه شب، همه خواب اند و از پنجره معلوم است که دنیا و مافیها مثل سابق سر ِ جایشان هستند. اما تو برای ادامه به دلیل و منطق نیاز داری. موبایلت را در می آوری و شروع می کنی به نوشتن...
ساعت 3 و تو به این نتیجه ی منطقی رسیده ای که رابطه یکسری اشکالات داشت، برای همین هم باید تمام می شد، لیست اشکالات رابطه را بنویس و هر روز برای خودت تکرار کن. با نور موبایل یک کاغذ مچاله شده پیدا می کنی و سعی می کنی فکر کنی که چرا رابطه را تمام کرده ای. شماره گذاری می کنی که مثلا 5 دلیل برای بد بودن رابطه بیاورید.
ساعت 4 صبح، همه خواب اند ، تو غرق ِ عرق به شکم دراز کشیدی و برگه ای دستت هست که رویش نوشته : 1 – حرف های قلنبه سلمبه می زد..... زیرش هم چند نقاشی و خط خطی نامفهوم کشیده شده.
ساعت 5 ، تو؛ بچه ی ده ساله ی ساده و احمقی هستی که در کالبد یک دختر 23 ساله گیر کرده و می خواهد فریاد بزند بزرگ شده ام.

قرار نبود امشب بنویسم.ولی دوباره ساعت از 12 شب گذشته و من نه می تونم بخوابم نه می تونم کتاب بخونم و نه هیچ غلط دیگه ای. باز نشستم به فکر کردن که چقدر احمقم و چی باعث شده همینطور احمق بمونم. اول اینکه دوستام. مطمئنم که نزدیک ترین همکلاسی م از من بدش میاد. و اینو فقط من و خودش می دونیم. بی نهایت توی مانتو و مغنعه ابله به نظر می رسم. حتی استادام. اونام از من خوششون نمیاد. نمی شه گفت استادام. چون هر وقت باهاشون کار داری یه جوری نگات می کنند که انگار خنگ و ابله ای و هیچ مطالعه ای نداری. اون وقت اگر احمق ترین همکلاسی پسر را ببینند می گویند بیا پسرم برات کار درست می کنم همه از یه جایی شروع کردن! حتی من دیگه حوصله ندارم به کسی فحش بدم ، فقط از در میام بیرون و با خودم فکر می کنم چه کاری برای بهتر کردن وضع از من ساخته است ؟

باز هم تمیز کاری خانه. باز هم 2 میلیون تا ظرف و بشقاب کثیف شده اند و من هنوز گرسنه ام. باز هم برگه های لعنتی کلاس زبان و رایتینگ هایی که ننوشتم. هفته پیش زور زدم و راجع به موضوع رایتینگ یک چیزهایی سر هم کردم و تحویل استاد دادم ولی تقریبا از برگه ی همه تعریف کرد جز من. می دانستم که او هم از من متنفر است. یعنی من توی یک مهارت هم که واقعا خوب بودم رایتینگ بود. حالا یک کالوکِشن ساده هم به ذهنم نمی رسد.

از اینکه دوباره اینجا را به چس ناله تبدیل می کنم، متاسفم. اینقدر غمگینم که میمیک صورتم هم عوض شده است. همین که بابا نیست و با هم دعوا نمی کنیم خیلی خوب است. با خیال راحت می توانم توی خانه داد بزنم و صدای موزیک را بلند کنم. دستم اینقدر گز گز می کند که نمی توانم بخوابم. چشمهایم هم بعضی مواقع دوتایی می بیند. امروز نشستم گریه کردم برای خودم. فکر کردم ام اس گرفته ام و دارم می میرم. بعد یادم افتاد همه می میریم و مادرم هم می میرد. بعد نشستم برای مادرم گریه کردم.

یک دونه دیوانه شدم که روی هیچ چیزی نمی تونه تمرکز کنه. همه راهها را امتحان کرده ام. اگر با خودش حرف بزنم و پشت تلفن گریه کنم که خب باعث می شود شب اول را راحت بخوابم و روز بعد خمار بمانم و دائما به یاد صدایش بروم توی خیالات. اما فردا یادش بیفتم و به خودم فحش بدهم که ضعیف ِ احمق هستی و بلد نیستی بر روی احساساتت کنترل داشته باشی. راه دیگر این است که با دوستانم حرف بزنم و آنها بگویند رابطه ی بدی بود باید زودتر کنار می کشیدی. آن وقت برای خودم چهارصد جور دلیل و مدرک می آورم که چرا ادامه دادم و فوق العاده احساساتی تر از همیشه می شوم. اگر سرگرم باشم و سعی کنم به هیچ چیز فکر نکنم یکدفعه منفجر می شوم و یک کار احمقانه ی خجالت آور ازم سر می زند. می بیند هیچ کدام از راههای پیش رو کار نمی کند.
می خواهم فردا صبح بروم آرایشگاه موههایم را کوتاه کوتاه کنم. یعنی این می تواند یک تغییر مثبت در زندگی ام تلقی شود؟