این پایان نامه مادرفاکر من بالاخره یه سروسامونی گرفت. هر کی منو می بینه می گه باز داره از پایان نامه ش حرف می زنه، خب بهرحال هیچ وقت کسی نمی فهمه که شما چند بار تو یک پروسه ای که تو همه جای دنیا با چند جلسه صحبت ( آدم وار) و با چند سرچ کوچیک حل می شه به فاک رفته ای. دل تنگی و وابستگی و وطن و خاک و هیچ جا مثل ایران نمی شه و وطن ما جایی ست که فیلان، اصلا درست! ولی من دیگه اینجا احساس آدم بودن نمی کنم هر کسی هم می گه چطور؟ یه دوره تور پایان نامه انتخاب کنی می برمش!

من یه همچین آدمی شدم که دیگه از اینکه اس ام اس کس مهمی نمیاد برام و کس مهمی بهم پی ام نمی ده که توی دل ام پر و خالی بشه ، ناراحت که نیستم در آسایش هم هستم. و دست از لوس بازی و چس ناله کردن و توهم داشتن و اینا برداشتم. فقط بعضی موقع ها که فک می کنم به حال و هوای خودم توی روزهای خیلی قبل، اشک از چشمام می چکه. بعدش می گم:خب گریه کردی؟ همینه که هست، ایت دیدِنت وُرک! بعد دیگه لازم نیس برا خودم فلسفه ببافم که به چه دلیل دقیقا و چرا؟ و آیا می شد؟ و چرا نشد؟!
آدمی از این جهت که می تواند یک سری ضربه ها به مغزش وارد کند و حافظه اش را بتکاند و فراموش کند، بسیار شانس آورده. از بیولوژی تشکر می کنم!

این وقت شب صرفا به این جهت اومدم پست هوا کنم که بگم لازمه بهرحال آدمی از این پشت این لپ تاپ کذایی بلند شود، توی هال پذیرایی روی مبل لم بدهد و برای بار چندم یه فیلم ایرونی ( در اینجا : تهران انار ندارد ) ببیند و از ته دل خوشحال و راضی باشد.

من 24 ساله شدم، از اینکه هر سال با تمام وجود زحمت می کشم زندگی م با پارسال فرق کنه و متمدن تر و آدم تر شم خوشحالم. از اینکه جواب نمی ده گاهی ولی باز بلند می شم و به تلاشم ادامه می دم خوشحالم. از اینکه به احساساتم احترام می ذارم و به خودم اجازه تجربه کردن می دم خوشحالم. از اینکه توی تجربیات بد گیر نمی کنم و زود خودمو نجات می دم خوشحالم. از اینکه مطلب کلیشه ای برای روز تولد نمی نویسم نیز خوشحالم :)

من بچه دنیا بیارم که موقع گذروندن تزش هی اذیت ش کنن؟ از این موسسه به اون موسسه شوت ش کنن، چون که روح ش لطیفه و از باند بازی های پنهان چیزی نمی دونه ، سرش یک کلاه گشاد بذارن ؟ آخرم بگن هیچی بلد نیستی، روتو زیاد نکن، در حالی که بچه که دوباره روح لطیفی داره نشسته برا خودش فقط مطالعه کرده سعی کرده از هر چیزی سر در بیاره، ولی کسی حاضر نیست دستشو بگیره و راش بندازه و بگه تو هم بازی. .. خب من دنیا نمی آرمش خب.

زیاد هم آدم خوبی نباشید، زیاد هم فعال نباشید، زیاد هم زحمت نکشید، زیاد هم احترام نگذارید، زیاد هم صادق نباشید، زیاد هم راه خوب و درست و منطقی را انتخاب نکنید، زیاد هم مهربون نباشید، زیاد هم دلسوز نباشید، زیاد هم خرحمال دوستان تان نباشید، آدم است دیگر، می شوید یکی مثل من؛ با قابلیت ابراز خشونت با روش های مختلف گفتاری (انواع فحش) ، نوشتاری( وبلاگ، فیلان، دعوای مجازی) ، فیزیکی( کتک زدن )، احساسی ( جریهه دار کردن احساسات مردم)
بعدا اضافه شد: مجددا با تشکر از دوست

باید قلب را بِکنی، پرت کنی زیر پات، یک لگد هم رویش؛ فعلا این تنها راه حل است.

درست در یک لحظه است که استیصال حمله می کند. تو آدم قوی ای بوده ای. همه چیز اطراف ت ( که جای جای شان پر از غم و دلخوری و نفرت است) را نادیده گرفته ای. تو قوی بوده ای. چشم ت را از جلوی ماشین سبز گشت ارشاد چرخانده ای، تو به سرعت درس هایت را کامل خوانده ای، در مترو له شده ای، تو پشتکار داشته ای، تو حال ضعیف و بی غذایی و بی خوابی را تحمل کرده ای، تو گریه های شبانه را هر صبح نادید گرفته ای، تو به همه هم امیدواری داده ای. تو خودت را نجات داده ای. تو خبرهای افتضاح را نگاه کرده ای و لب ها را گزیده ای و از فکر کردن به گوشه ای پناه گرفته ای، تو روزها خودت را حبس کرده ای تا نبینی و نشنوی. اما فقط یک لحظه است که فرو می پاشی. از یه لحظه به بعد دیگر نمی توانی. دیگر تمام شده ای...

ناتانائیل، خوشی را در بغل مردم جستجو نکن
باتشکر از دوست

اگر فقط برای یک هفته می خوام بیام ساری و از این بابت خوشحالم فقط به خاطر توئه. نه دلم دریا می خواهد نه جنگل نه هوای خوب. دلم خنده می خواهد و پیش تو نشستن و مرور کردن خاطرات 14 ساله مان.

مادر

نگران نرمی تشک تختت می شود، تشک می خرد، رو تختی می دوزد می آورد . نگران غذا خوردن ت می شود، کباب درست می کند، آب میوه می گیرد، میوه ها رو پوست می کند و چایی شیرین ت را هم می زند. نگران لباس هایت می شود که به اندازه کافی خنک و راحت نیست ، پیراهن صورتی می خرد و تاپ های ت را می شورد، دکمه ی مانتو ات را می دوزد. نگران است که پشت میز کامپیوتر نشسته ای کمر درد بگیری، پیچ صندلی چرخ دار و زوایه اش را تنظیم می کند. نگران امتحان ت است، از کمد شلوغ پلوغ دنبال یک جزوه می گردد. پول دسته می کند می گذارد روی میزت... (نوشته پایانی ندارد)

موسیقی خوب به موسیقی ای می گن که وقتی شما برای ساعت ها بی حال افتادی رو تخت ت و جزوه هات و به سقف نگاه می کنی و در عوالم افسردگی سیر می کنی، قطعه ی اول شو که بشنوی از جات نیمه بلند شی و یه نگاه به سرو وضع ت کنی و با خودت بگی: شایدم هنوز بشه ادامه داد

مامان اینها دارند اسباب کشی می کنند. خانه ای خریده اند که من ندیده ام ولی هی زنگ می زنند ازش تعریف می کنند. حسابی جدا افتاده ام از خانواده و بفهمی نفهمی مستقل شده ام.
پی نوشت: گفتند خانه 3 خوابه است. با خودم گفتم یعنی من هم هنوز یک اتاق توی خونه ساری دارم، خواهرم یکی و مادر و پدرم یکی لابد. بعد خواهرم گفت نه ، بابا می خواهد یکی از اتاق ها را بکند اتاق کار! من نمی دونم اتاق کار دیگه چه کوفتیه؟! البته بدم نیست اگه بابا بره توش بازی کنه و سرگرم باشه!

خب بالاخره موقعی رسید که من از میزان احترامی که به کسی گذاشته بودم پشیمون شدم. اگر شاهد گفتگو و رفتار اخیر من با دوستی بودید از این که هی نمی گویم خفه شو، برو گمشو یا اینها یک پس گردنی به من می زدید!

تو جزوهه نوشته کلاژن در صنعت چسب سازی کاربرد دارد. این تیترشه. بعد توضیح اش هست: چسب های خوبی با کلاژن می سازند! نه ، آدم چی بگه خب

از نکات روحیه بخش یک خانه که من تویش حبس شده باشم، 3 شاخه گل زنبق سفید و آبی ِ رو میزه.