همیشه دلم می خواست بنویسم، از وقتی یادم هست. شاید 11 سالم بود، شاید هم 12-13. یک پوشه توی کمد پایین یک کتابخانه ی بزرگ مشترک با خواهرم داشتم که پر بود از نوشته های من. هر سال مادرم که می آمد خانه تکانی کند کلی دعوایم می کرد که آشغال جمع کن هستی! ولی من همیشه مثل تخم چشمهام ازشون مراقبت می کردم و حواسم بود کسی نوشته هایم را نخواند. بعد چند بار مجله درست کردم، عشق مطبوعات من از 14-15 سالگی شروع شد؛ دوران نامه نگاری به روزنامه ها. اولین نوشته ام را در ضمیمه "بانو" ی روزنامه جام جم چاپ کردند،بعد درست یادم نیست چندین و چندبار دیگر هم نوشته ای فرستادم که جام جم چاپ کرد. سوم دبیرستان بودم، عاشق دبیر شیمی مدرسه مان شدم و برایش نوشتم و نوشتم و آخر به سرم زد یک کتاب بنویسم. شاید 100 صفحه شد، عید بود که تایپ ش کردم، همه را با یرینتر جوهر افشان مزخرف پرینت گرفتم اندازه ی نصف برگه ی آچار. کاغذ گلاسه خریدم، دادم اسم کتاب را بیرون پرینت بگیرند و دادم صحافی و بعد از عید دادم برای دبیرشیمی ام باشد. اینقدر سوپرایز شده بود که فکرش را نمی کنید. بعد چلچراغ وارد زندگی م شد، روزگاری داشتم با ابراهیم رها و معصومه ناصری و آرش خوش خو. چند بار نوشتم چاپ ش کردند گمانم یا شرمین در صفحه ی نامه ها جواب داد.پیش دانشگاهی بودم که کل اتاقم را چلچراغ برداشته بود. با ورودم به دانشگاه(سال 84) احمدی نژاد رئیس جمهور شد و 2 سال برای وضعیت رو به نزول چلچراغ غر زدم و سرانجام رهایش کردم.سال دوم و سوم همزمان فعال حقوق زنان و وبلاگ نویس شدم، مقاله نوشتم چند بار برای میدان و تغییر برای برابری. حتی شادی صدر ایمیل زد بنویس مجله زنان خدابیامرز چاپ ش کنیم. ولی زودی کنار کشیدم. می بینید؟ در تمام دوران زندگی هیچ وقت نوشتن از من دور نشد. از سال 86 که وبلاگ نویس شدم 4 بار وبلاگم را حذف کردم و دوباره از نو ساختم! آخرین بار به نظرم رسید وبلاگ نویسی مسخره ست و رفتم یک دفترچه یادداشت گرفتم و سعی کردم آنجا بنویسم ولی عملی نشد، دستم به نوشتن با خودکار نمی رود و احساس کردم ممکن است کسی ناخواسته نوشته هایم را ببیند. بنابراین الان ساعت 9 شب جمعه است و من رسما از ساعت 3 بعدازظهر دارم زور می زنم که قالب این وبلاگ درست و آدمیزاد بشه! از نیمای عزیز هم تشکر می کنم که کمکم کرد، این بار سعی می کنم بدون خودسانسوری بنویسم، صریح تر باشم، روراست تر باشم ، بی سیاست تر باشم و برای هیچ کسی ننویسم. سعی می کنم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر