زندگی،هیجان و دیگر هیچ

از زندگی تکراری و معمولی و مثل بقیه ی اکثریت مردم بیزارم.دوست دارم زندگی پر از هیجان باشد، پر از حادثه و ماجراجویی باشد. صبح توی حمام ضبط صوت ببری و موسیقی گوش کنی، صبحانه پیتزای سبزیجات بخوری، ظهر بدون هیچ برنامه ی از پیش تعیین شده ای به سفر بروی و دوست جدید پیدا کنی و با هم عکس بگیرید و تا هر زمان که دوست داشتی به خانه برنگردی، نصف شب آشپزی کنی و توی خیابان های خلوت ویراژ بدهی،با عقیده خودت زندگی کنی، با عقیده خودت گند بزنی به هر چه ساخته ای، با عقیده خودت به مردم جواب بدهی و از هیچ چیزی نترسی و خجالت نکشی و رعایت هیچ کس و هیچ چیز را نکنی . من تنها وقتی زندگی را دوست دارم که از مرگ نترسم.
اما کاملا برعکس، در زندگی 21 ساله ام، هزار بار مرا ترسانده اند، مادرم آدم محافظه کار و با دقتی ست و پدرم آدم ترسویی ست. بارها قدم گذاشته ام ولی فرصت اشتباه را از من گرفته اند. هر لحظه که احساس کنم فرصت تجربه کردن ندارم و همه ی راهها به سوی کشف زندگی مسدود است، از وجود خودم و اطرافم متنفر می شوم.
پی نوشت: من یک عمه دارم که همه ی خانواده می گویند شبیه او هستم، در زندگی اش همان طور که خودش خواسته زندگی کرده و با کله شقی هر راهی که دلش می خواسته رفته است. او از شوهرش طلاق گرفته و حالا در 60 سالگی شغل و خانه ای ندارد! او به نظر می رسد موجود بدبختی باشد. چشم ها،ابروها ، لب و موهای سرم بیشتر از هر کسی در اقواممان، به او رفته است. به همین دلیل همه می گویند تو هم شبیه او می شوی!